De oversteek

Vooraf

Na ons bezoek aan Olympia trekken we verder zuidwaarts, richting de drie schiereilanden van de Peloponnesos. Eerst doen we Pylos aan, een leuk havenplaatsje op de linker vinger aan een prachtige baai. Tussen de olijfbomen boven de baai overnachten we en tijdens ons ontbijt worden we steeds toeterend gegroet door de vuilniswagens die blijkbaar over dit zandpad hun sluiproute hebben. De koffie drinken we op het gezellig levendige plein in Pylos en zien daar de Griekse bewoners de dagelijkse boodschappen doen. Weinig toeristen en dus valt ons een Toyota HZJ78 op met een cabine en Portugees kenteken. We lopen geïnteresseerd rond de auto terwijl de eigenaren aan komen lopen. Het blijken Nederlanders te zijn en we raken aan de praat. Terwijl ons gesprekje vordert, bekruipt ons het gevoel dat we eerder van deze wereldreizigers hebben gehoord. En ja hoor, we blijken dezelfde vrienden te hebben. We hebben zelfs wat reisverslagen richting Mongolië van ze gelezen. Wat een toeval om ze hier tegen te komen! Wellicht gaan we ze ergens in de winter ontmoeten in Spanje of Portugal.

Middelvinger

Via Kalamata rijden we de middelvinger, oeps sorry, de middelste vinger op. Dat schiereiland heet Mani en is bekend om zijn bouwstijl van hoge torens bij de huizen. Dit dateert uit de tijd dat vendetta een rol speelde tussen de families en men zich dus moest kunnen beschermen. Het landschap is bergachtig en ruig, de kust is spectaculair. Na wat zoeken vinden we een perfecte bivakplek bovenop een klif. Op 15 minuten lopen is een kleine kerk tegen de steile klif gebouwd. We doen er twee dagen over om te besluiten om dat kerkje toch maar te gaan bekijken, zo relaxt zijn we hier. Wat ons over de streep trekt zijn de Franse en Duitse toeristen die speciaal naar ‘onze’ klif komen om het kerkje te bezoeken. Op onze aanwijzingen vinden ze het voetpad en we vertellen met graagte hoe mooi en bijzonder het is, gebruik makend van de info die we van de eerdere bezoekers krijgen. Op onze laatste dag doen we dus de wandelschoenen aan en wandelen over het geitenpaadje. Het is inderdaad net zo mooi en bijzonder als we zelf hebben verteld…..

In Gerolimenas, het zuiden van Mani, hebben we twee heerlijke stranddagen. De zon schijnt, er is weinig wind, het is zo’n 23 graden en de temperatuur van het zeewater is zo laat in oktober nog aangenaam, dus zwemmen we regelmatig in het heldere water. Ah.., het lijkt wel vakantie!

Mystras, Tolo en Poros

Met wat tussenstops reizen we door naar Sparta om daar Mystras te bezoeken. Dit is een vroeg-middeleeuwse stad uit de Byzantijnse periode. Tegen een steile berg is destijds de belangrijkste handelsplaats van Griekenland gebouwd. Tegenwoordig zijn de vele straatjes, poorten en huizen nog goed herkenbaar. Niet zo oud als Delphi en Olympia, maar desondanks de moeite waard.

Vervolgens gaan we verder noordwaarts en komen vlakbij Nafplion in Tolo terecht. Daar gaan we even op een camping staan om de was te doen en dergelijke. De camping is nog net open en we staan er helemaal alleen. Tolo is een kleine sfeervolle badplaats en alle accommodaties zijn inmiddels gesloten, want het toeristenseizoen is duidelijk voorbij. Voor de zoveelste keer eten we in een restaurant heerlijke verse vis met uitzicht op de zee. Na twee dagen vertrekken we naar het eiland Poros en dat leeft nog behoorlijk. We nemen onze vouwfietsjes en steken voor 1 euri pp over met de veerpont. De langgerekte kade ligt vol met zeilboten en charterboten. Tegenover de zeilboten liggen de restaurants, terrassen en barretjes in een lange rij aaneengesloten. Het karakteristieke ‘zeilvolk’ hangt op de terrassen: bermuda broek, poloshirt, blote voeten, zonnebril onder de baseballpet. Vooral groepen mannen lijken te boeken op de charterzeilboten. Jeroen moet toegeven dat een week zeezeilen hem ook aanspreekt; je weet wel, ruwe bolster blanke pit en zo.

Athene

We hebben afgesproken met Jeroens zus en zwager in Athene om samen een paar dagen door te brengen. Eerst gaan we nog even ten noorden van Athene bij Sesi Beach aan de kust staan. De piste er naar toe is goed berijdbaar en we staan weer helemaal alleen. Vervolgens boeken we voor het gemak een paar dagen een kamer in een buitenwijk van Athene. Het is in het huis van de moeder van de verhuurder en we mogen gebruikmaken van haar keuken. In rap Grieks legt ze uit waar alles staat, terwijl een grote pan vol met kippenpoten op het fornuis staat te pruttelen. De dagen met Annemieke en Maki in Athene zijn heel fijn, we krijgen een tour door het centrum en de wijk Peristeri waar hun flat staat, er wordt voor ons gekookt, we gaan een dagje naar het strand en we gaan uiteraard naar de Acropolis. We zijn onder de indruk van het Parthenon dat enorme afmetingen heeft. Er wordt nog steeds gerestaureerd en de steigers en hijskranen staan gereed.

Pindosgebergte

Op 12 november gaan we met de ferry vanuit Igoumenitsa naar Brindisi in Italië, dat is in de hak van de laars (Apulië). Om daar te komen rijden we van Athene in etappes door de bergen naar Ioannina. We hebben bivaks op de prachtigste plekken. Het Pindosgebergte vinden we spectaculair en afwisselend. De bergen gaan tot 2500 m hoogte en de bossen zijn in herfstkleuren getooid. In bergdorpjes drinken we koffie op terrasjes waar ook de Grieken zelf graag zitten. Het contrast met de kustgebieden is groot en dus zeggen we regelmatig tegen elkaar dat Griekenland eigenlijk alles heeft. Veel hebben we gezien, nog veel meer hebben we niet gezien. Dus gaan we zeker nog eens naar Griekenland!

Wat staat op de weblog?

We hebben foto’s en vier video’s op de weblog geplaatst: Meteora, Delphi/Olympia, Mani en Mystras/Athene. De video van het Pindosgebergte moet nog worden gemaakt.  

Veel kijkplezier gewenst en tot een volgend blogbericht vanuit Italië. Wanneer we daar aankomen is op dit moment nog ongewis, omdat er stakingen zijn bij de ferry’s. De vakbonden overwegen een verlenging van 48 uur. Even afwachten dus