Marokko

09-12-2008

Op weg naar Afrika!

Locatie: Bergerie Baron, Zuid-Frankrijk

Nog steeds ligt er sneeuw in ons valleitje van Baron, terwijl het elders in de omgeving al lang is verdwenen. Eigenlijk kun je het geen sneeuw meer noemen, maar is het ijs geworden. Bloedlink en een gevaar voor ons eigen leven! Elke nacht vriest het hier behoorlijk, overdag slechts 3 uur zon, waardoor het niet dooit en de boel glad blijft. Het heeft echter één voordeel. Bij gebrek aan vriezer konden we de diepvriespatat in de berg ijssneeuw begraven. We hebben een voeglepel als herkenning in de ijssneeuw gestoken. Na twee dagen zat de boel zo vastgevroren, dat de zak met veel geweld uitgehakt moest worden.

De laatste drie weken zijn we voortdurend bezig met de voorbereidingen voor de Afrikareis. De Toy heeft een uitgebreide onderhoudsbeurt gekregen bij de 4×4 garage en technisch is het in orde. Tevens heeft de auto waanzinnig sterke schokbrekers (Old Man Emu – OME), waardoor het geheel hoger is komen te staan. We moeten nu wel de auto in klimmen. De trekhaak hebben we niet nodig en is dus verwijderd.

In de zomer is Jeroen begonnen met het opleuken van de BIG BOY. Hij heeft twee tafels gemaakt, waarvan één bevestigd aan de achterdeur. Hier kunnen we het gasstel op zetten en heerlijke couscous maken. De andere tafel komt aan de buitenzijde van de auto onder de luifel. We hebben hiermee een vaste tafel gecreëerd, zodat we deze niet steeds in en uit de auto hoeven te slepen.

In ijzige kou heeft Jeroen verder gewerkt aan de Toy, zowel in visueel aanzien als in praktisch gebruik. Hij heeft bijzonder professioneel werk verzet en hij kreeg grote complimenten van de dorpsbewoners. In de auto heeft hij eerst een dikke multiplexplaat (27 mm) op de bodem bevestigd, daarop 4 houten kisten gemaakt en afgewerkt met aluminium traanplaat. Op het rek boven op het dak is ook een plaat gemonteerd, zodat we goed en gemakkelijk bij de daktent, de kisten en het reservewiel kunnen komen. Laatstgenoemde hopen we uiteraard niet te hoeven gebruiken, insjallah (als God het wil).

De tripnetten in de Toy zijn heel handig. We hebben er 4 rugzakken aan hangen en dat is onze klerenkast. Van de oude ‘De Waard-tent’ (degelijk en oersterk) hebben we de opbergzak verknipt en krijgt het een tweede leven. Eén gedeelte hangt achter de voorstoelen en het andere gedeelte hangt bij de achterdeur en doet dienst als keukenkast. In het tripnet aan het plafond is ook nog legio ruimte. Erg handig allemaal.

Onze plaatselijke lasser heeft een inklapbare trap gemaakt om via de zijkant op het dak te komen. En hij heeft het scharniersysteem van de buitentafel gemaakt.

In Marokko laten we de snorkel met luchtfilter monteren. Dit is om de motor schoon te houden van Saharazand, het fijnste zand ter wereld, zegt men. Tevens laten we een tweede dieselfilter monteren die vieze diesel filtert. Het komt namelijk regelmatig voor dat men de diesel aanlengt met water, hetgeen funest is voor de motor. En dat willen we niet!

We gaan ons volgende avontuur tegemoet. Op weg naar Afrika!

MAROKKO – ASILAH, MARRAKECH, ZAGORA 

10-12-2008

Op 9 december 2008 de dag voor ons vertrek heeft het de hele nacht gesneeuwd in Baron, Zuid-Frankrijk. We worden de volgende dag wakker, schuiven de gordijnen opzij en zien dat er onmeunig veel sneeuw is gevallen, zeker 40 cm. Baron in sprookjessfeer. Ideaal om een witte kerst door te brengen. Niet voor ons, want wij hebben andere plannen. Bovendien hebben we het hout bijna opgestookt, hoogste tijd om te vertrekken.

Wij moeten die ochtend nog wel twee belangrijke buitenklussen afhandelen. Het sneeuwt nog steeds en het is ijzig koud.

Allereerst willen we de aanhanger die voor het huis staat, verplaatsen naar de lindetafel. We moeten dan wel een stukje de heuvel op en dat is nog niet zo gemakkelijk met een zware dubbelas aanhanger in al die sneeuw. Misschien was het verstandiger geweest de aanhanger te verplaatsen toen de trekhaak nog aan de Toy hing….. Eerst maar een breed spoor rijden met de Toy. Een peulenschil met een 4×4. Helaas helpt dat slechts tot het heuveltje, daarna wordt het te glad. Dan maar de sleepkabel uit de kist pakken. Ina moet daarvoor het dak op die natuurlijk ook met 40 cm sneeuw bedekt is. Het lukt ons uiteindelijk met de nodige moeite de aanhanger op de juiste plek te krijgen.

De tweede klus is het afsluiten van het water. Dat kost altijd behoorlijk wat tijd. De deksel van de put moet eraf om de hoofdkraan dicht te draaien en het overtollige water zowel in het huis als in de leiding onder de grond, moet met behulp van een compressor worden geleegd. Alle kranen in het huis (elf in totaal) worden open gedraaid. Al het water komt dan weer in een ander kleiner putje onder de grond terecht, die wij gemarkeerd hebben met een gele betontegel. Al zou het een rode tegel zijn, probeer het maar onder al dat sneeuw te vinden. Gelukkig lukt dat vrij snel. En in dat putje zit weer een klein kraantje die ook open moet om al het water weg te laten lopen, anders zou de boel alsnog kunnen bevriezen. Die zit helaas onder de modder en is onvindbaar. Dan maar huishoudschoenen aan, sneeuw wat wegschuiven, op de knieën op een stukje karton en het water met een plastic bakje uit het putje scheppen. Jeroen zit ondertussen in de put in het helse lawaai van de compressor en Ina moet kijken of er nog water uit het kraantje kwam. De klus wordt uiteindelijk geklaard en we houden er hele koude handen aan over ondanks de handschoenen die we aan hebben. Gauw de laatste deur op slot, de auto in, verwarming op de hoogste stand, blower aan, door de beek, door de hoge bult sneeuw van de sneeuwschuivers en daar gaan we dan.

Onze BIG BOY wordt begeleid door het nummer van Hans Dulfer, die ook een nummer BIG BOY heeft geschreven met de tekst:

‘Are you ready are you ready, can you do it can you do it!’

Wij zijn er wel klaar voor en we gaan het doen ook!!

De hele nacht rijden we door en we komen de volgende dag aan in Tarifa (Zuid-Spanje) om de boot van 17.00 uur naar Marokko te nemen. Engeland en die ‘klote apen’ (volgens Haagse Harrie Jekkers) laten we letterlijk links liggen. De oversteek duurt een half uur, maar het gedoe van het tijdelijk invoeren van de auto (maximaal voor 3 maanden) kost meer tijd. Eerst een formuliertje invullen, formuliertje gaat naar een pief in pak met pet en snor die de gegevens controleert, vervolgens gaat het formuliertje naar de stempelpief met één streep meer op zijn epauletten die eerst alle papiertjes verzamelt van alle auto’s die op dat moment binnenkomen, dan komt het formuliertje terug bij snorremans en die geeft het weer aan Jeroen. Zaken doen is overduidelijk mannenwerk. Geduld is een schone zaak, zoals dat straks bij alle grensovergangen zal zijn. Deze douane-afwikkeling duurt slechts een uur. We zijn benieuwd of dat bij de andere grenzen net zo snel zal gaan. Hopelijk wel, insjallah!

Het is inmiddels al half zes, het schemert, de klok zetten we een uur terug en we rijden naar Asilah waar we overnachten in het hotelletje genaamd ‘Sahara’. Dit doet vermoeden dat het er lekker warm is, maar we krijgen drie dikke dekens voor de nacht, die we ook gebruiken.

De auto mogen we bij de buurman voor een paar dirhams in de garage parkeren.

12-12-2008

De volgende dag nemen we een ontbijt in het cafeetje om de hoek. Ondertussen kunnen we op het breedbeeldscherm een knokfilm van Van Damme kijken. Niet zo interessant, wel de Marokkaanse mannen die er naar kijken: aan de hete muntthee, muts op en helemaal in trance!

In één streep rijden we via de tolweg naar Marrakech. Onderweg een beetje rondkijken naar de niet zo interessante natuur. Jeroen fungeert als DJ met behulp van de iPod waarin meer dan 4000 nummers zijn opgeslagen. Keuze zat. En natuurlijk draait hij toepasselijk ‘The Marrakech Express’ van Graham Nash.

In Marrakech rijden we naar de camping. Daar ontmoeten we twee Brabantse overlanders, Arjan en Inge. Zij reizen in 15 maanden via de westkant naar Zuid-Afrika en terug via de oostkant. Geweldig! Natuurlijk met elkaar kletsen, ervaringen uitwisselen en misschien wel samen naar de grens van Mauritanië rijden.

13-12-2008

Wakker worden in je daktent en een ontbijtje nemen in de zon. De dag begint goed!

Vandaag via de Hoog Atlas over de pas Tizi-n-Tichka (2260m) naar Zagora in het Zuidoosten van Marokko. De tocht is prachtig: hoge bergen bedekt met sneeuw en zon aan een strakblauwe hemel. We treffen het. Voor hetzelfde geld reis je door de dikke mist en zie je weinig.

Tegen 12 uur komen we door een klein dorpje. Langs de kant van de weg zien we rook. En daar waar rook is…., is saté! Uit ervaring kunnen we zeggen dat het zeer aan te bevelen is, mits je geen vegetariër bent. Maar het is nog vroeg, het ontbijt hebben we net achter de kiezen, dus doorrijden maar.

Na een half uur komen we in het dorp Taddert. Het is overduidelijk etenstijd. Overal zien we de rook van de BBQ en het ruikt er intens lekker. We zijn niet meer te houden en parkeren de Toy langs de kant van de weg. Vriendelijk worden we onthaald en we nemen plaats in de zon. De man maakt de tafel schoon met een onbestendig doekje. Helemaal schoon wordt het nooit, maar het komt er meestal op neer dat de bacteriën over de tafel worden verspreid. De brochettes (saté) smaken heerlijk en we hebben er een fantastisch uitzicht bij.

Na drie kwartier stappen we op, richting Zagora. Op de kaart zien we een groene B-weg (mooi parcour volgens Michelin) en de Marokkaan vertelt ons dat het begint met asfalt en daarna overgaat in een stukje piste (onverharde weg). “Goed te doen”, zegt hij, terwijl hij naar onze 4×4 keek. “La voiture est comme le dromadaire.” De B-weg is op de kaart net zo lang als de doorgaande weg, dus wordt de keuze snel gemaakt. Meneer Michelin heeft inderdaad gelijk. Dit hadden we niet willen missen. We komen langs een zoutmijn, rijden langs groene, rode en gele bergen met mineralen (koper, fosfor, tin) en we zien overal kleine dorpen met traditionele huizen, besmeerd met leem. De mensen verplaatsen zich met het openbare busvervoer, rijden op een ezel of, zoals de meesten doen, ze lopen. Zelf rijden we hoog op het ‘tweede balkon’, ver onder ons zien we een weggetje, de rivier, de akkers van de bewoners en vele palmbomen. De piste is goed te doen en er zitten ook wat uitdagende stukken bij. Echter, hij is wel lang. Dergelijke pistes rijd je het best met gebruik van de tweede versnellingsbak (low gear) die elke echte terreinwagen heeft. Hierdoor houden de banden maximale grip, maar gaat het tempo sterk omlaag. Wij kruipen (in het toepasselijke tempo van een dromedaris) veel in low gear 1 of 2 (ongeveer 5 km/u), waardoor wij in het donker weer op de doorgaande weg bij de kasbah Aït-Ben-Haddou” aankomen. Vandaar is het nog drie uur rijden naar Zagora.

Onze BIG BOY is ingewijd!

In Zagora zijn de straten verlaten. Alle cafeetjes zitten bomvol voetbal kijkende mannen. De Marokkanen zijn dol op Spaans voetbal.

Op de camping Sindibad vinden we een plekje tussen de dadelpalmen, de tent klappen we uit en daarna heerlijk eten. Het waait best wel en we hebben het koud. Met alle dekens en twee warme kruiken duiken we het bed in en slapen we tevreden in.

14-12-2008

En al weer schijnt de zon! Ina gaat naar de zondagsmarkt en Jeroen maakt het ondertussen gezellig door de hangmat op te hangen. ’s Middags komt er een wind opzetten die verandert in een beste zandstorm. De lucht wordt geel. Jeroen verandert de naam van de camping in het meer toepasselijke “Zandibak”. Het rode Saharazand ligt overal op de witte Toy. ’s Avonds gaat de wind liggen. Het koelt hier dan ook snel af. Gelukkig kunnen we ook in de Toy koken en eten.

15-12-2008

Vandaag bezoeken we de plaatselijke 4×4-garage. De laatste dingen aan de Toy moeten nog worden gedaan: snorkel en dieselfilter installeren, bullbar en dorpelbescherming monteren, extra bladveer achter, versteviging van de brug voor. De garageman heeft er drie dagen voor nodig. De auto kunnen we laten staan en aan het eind van de middag halen we hem weer op. ’s Ochtends verwacht hij de Toy om 09.00 uur. Ai, wel wat vroeg, maar goed.

16-12-2008

Braaf brengen we de Toy naar de garage. Eind van de middag halen we de auto op. Al weer is onze BIG BOY hoger geworden. Ina kan niet meer bij het zijtrapje om deze uit te klappen, maar moet nu op de dorpelbescherming staan.

Deze dag geen wind, maar wel kouder. Wederom met twee kruiken slapen.

17-12-2008

Voor de laatste keer gaat de Toy naar de garage. Aan het eind van de dag halen we hem op. Big Boy is hij klaar voor het grote werk: piste rijden!

18-12-2008

Inmiddels hebben we sms-contact met de Brabanders Arjan en Inge (neem een kijkje op hun site: http://www.houdoe-overland.nl ). Zij zitten al aan de kust in Laâyoune en we besluiten samen naar Mauritanië te rijden. Spannend, want het is voor ons allemaal de eerste keer. Na twee dagen met een overnachting aan zee in El Ouatia (vlak bij Tan-Tan) arriveren wij bij Arjan en Inge.

19-12-2008

De reis verloopt voorspoedig. Met behulp van de GPS-punten treffen wij hen in de namiddag aan op een bijna verlaten camping boven Laâyoune. Inge zwaait naar ons en Arjan ziet meteen dat de BIG BOY hoger is geworden. Zonder te aarzelen haalt hij hun trapje tevoorschijn, schuift het onder de deur van de bestuurder en Ina stapt zeer aangenaam uit. Normaal springt zij uit de auto.

Even overleggen of we zullen doorrijden, maar wij hebben er al een aantal kilometers op zitten en willen even bijkomen. Het is allemaal prima.

Arjan pakt meteen de gereedschapskist en gaat samen met Jeroen de koelkast aansluiten. Daar zijn wij in Baron niet aan toe gekomen. Handig, een medereiziger die weet hoe je dat moet doen en het ook leuk vindt. Bedankt Arjan! Ondertussen kookt Ina en smullen we ’s avonds samen van een copieuze maaltijd, canard (eend) met een Moluks smaakje.

20-12-2008

De afstand van Laâyoune naar de grens van Mauritanië is zo’n 790 km. We tuffen op ons gemak door het nogal saaie landschap. Zand links, zand rechts, zand voor ons. Onderweg houden wij een bivak (overnachting in de vrije natuur) op een mooi plek achter een paar duinen. Een bijzondere ervaring.

21-12-2008

Ook op reis zijn er zo van die rituelen. ’s Ochtends een ontbijtje, zand uit de Toy vegen (niet dat dat veel helpt, ’s avonds kom je weer zand tegen) en dan de tent inklappen. Op weg naar Mauritanië.

Onderweg komen we diverse controleposten tegen waar we onze paspoorten moeten laten zien. Zo ook na een scherpe bocht. Een vriendelijke Marokkaan in uniform lacht zijn parelwitte tanden bloot, hij vraagt hoe het met ons gaat en waar de reis naar toe gaat. Aardige man! Na de ‘social talk’ laat hij ons op de snelheidsmeter zien dat we 72 km/u hebben gereden, 12 km/u te hard. “Dat kost u 400 dirham (€ 40,00) boete”, zegt hij nog steeds vriendelijk. Dit is waarschijnlijk het standaard boetebedrag voor welke overtreding dan ook. We hebben namelijk alleen maar voorgedrukte bonnen met 400 dirham gezien. “En dat geldt ook voor uw vrienden”, vervolgt hij lachend en wijzend naar Arjan en Inge achter ons. “Oh nee!” roepen wij beiden tegelijk en trekken een zielig gezicht. De man, wellicht licht aangeslagen door onze emotionele ommezwaai, is in een goede bui en hij doet ons een voorstel, die we uiteraard niet kunnen weigeren. Samen hoeven we slechts 400 dirham te betalen. Wij zijn inderdaad fout en betalen de boete. Jammer, we hebben net zo’n goedkope overnachting gehad: met een boete schiet dat niet op.

Tegen het eind van de middag bereiken we de grens. Daar aangekomen vullen we formulieren in en we rijden 3 km ‘Niemandszand’ in richting Mauritanië. Beide landen gaan hier echt geen asfaltweg aanleggen, dus de comfortabele weg verandert in een zandpiste. Daar zijn wij wel voor in! Links en rechts van ons zien we oude autowrakken en het lijkt op een autokerkhof. Werkelijk een bizar gezicht. Er lopen veel bandensporen in het zand, dus het is even zoeken waar aan de overkant de douane van Mauritanië is. We zitten er slechts één bandenspoor naast.

Daar aangekomen vullen we weer formulieren in. De douanier vraagt naar onze namen, hij luistert goed hoe Jeroen het uitspreekt en hij schrijft het fonetisch in het Arabisch op van rechts naar links. Zo wordt Jeroen Schuitert ‘Jean Shwitter’. En weer wachten.

Tegenover het gebouwtje heeft een man inmiddels een megafoon gepakt en hij staat midden in de woestijn op een bultje zand met veel decibels de enkele aanwezige moslims op te roepen in gebed te gaan.

Al met al duren de douaneformaliteiten in Marokko en Mauritanië totaal twee uur. Niet slecht.

En daar rijden we Mauritanië in….