Java

Laatste loodjes
Op 20 december hebben we beide onze laatste werkdag. Dat voelt surrealistisch, vooral omdat we vol ideeën, ambitie en daadkracht tot het laatste moment ons inzetten voor goed onderwijs. En opeens is dat dan voorbij. Het werkelijke besef van de consequentie van ons drastische besluit zal waarschijnlijk later komen. Ons afscheid van de collega’s is ontroerend en ook wel een tikje emotioneel, want we hadden beide hele fijne mensen om ons heen om mee samen te werken.
We pakken thuis de laatste spullen in dozen, zetten alles in de garage en vallen als een blok in slaap.

Op reis naar Indonesië, 21 december 2017
We brengen de auto van Ma Schuitert terug in Zwolle, drinken met haar nog even koffie, pakken dan onze rugzakken op en wandelen naar het station. Soepel verloopt de treinreis vervolgens naar Schiphol.
Daar staat het uitzwaaicomité A’miek, Maki, Nane, usi Fransien, Milena en Ola.
Doei,doei, amato-ooo!!!

Vervolgens gaan we ons onderwerpen aan het moderne beveiligingsregime. Schoenen uit, door een scanner, fouilleren en dan gaat het mis: er blijkt volgens de scanner iets in onze rugzak te zitten dat niet mag, “het lijkt op een zakmes” zegt de beambte. Wij herinneren ons niet dat we een zakmes hebben ingepakt en dus wordt het zoeken. Uiteindelijk ligt de hele inhoud van de rugzak op de toonbank. Voor de 3e keer door de scanner en dan blijkt achter een heel klein ritsje in de binnenvoering tòch een zakmes te zitten! Met het schaamrood op de kaken worden we ontmaskerd als amateurterroristen. Het zakmes verdwijnt met een sierlijke boog in de afvalbak en we mogen doorlopen, nagestaard door een groeiende rij wachtenden.
Over 13 uur vliegen valt weinig te berichten, behalve dat de stewardessen van Garuda er prachtig uitzien, in sarong en met kunstig gekapt haar. In Jakarta wandelen we met onze rugzakken op naar de bus-terminal, handig de draagjongens en taxichauffeurs ontwijkend. De verschillende bestemmingen worden door allerlei mannetjes luidkeels geroepen, de bussen rijden af en aan in hoog tempo, volle perrons en dan horen we opeens “Bogor, Bogor, Bogor!”. Ja, die moeten we hebben en we sluiten aan bij de vele mensen, maar helaas de bus is al vol voordat we ook maar kans maakten. Ina is zo slim om op het perron een strategische plek te kiezen, waardoor we bij de volgende bus als één van de eersten een zitplaats hebben. Voor 50.000 rupiah p/p (= € 3,-) reizen we in 2 uur van Jakarta naar Bogor.

Bogor, 22 december 2017
In de stromende regen worden we opgewacht door Tom (naar schatting een 60+’er) en hij regelt vervoer naar zijn homestay. Het verkeer is de gebruikelijke hectische chaos, met opvallend veel nieuwe auto’s. Zodra we de homestay binnenlopen, laten we de stinkende stadslucht van uitlaatgassen achter ons en stappen we de sfeer in van een tuinkas, compleet met schimmelige geur. De binnentuin staat vol met ‘Hollandse kamerplanten’. Onder het afdakje staan doorgezakte vieze stoelen en het geheel maakt een aftandse indruk. Het is even wennen aan deze Indonesische standaard, maar al gauw zien we er de charme van.
De geur in het huis is een wat vreemde mix van schimmel, mottenballen en wc eend. Dat laatste klopt, want elke kamer wordt opgefrist met een wc-blokje!

Tom is zeer behulpzaam en heeft veel tips voor uitjes in de omgeving. Hij loopt met ons mee naar een eetstalletje aan de straat en we bestellen nasi goreng voor 10.000 rp per portie (€0,60). Op dat moment besluit Ina ziek te worden; ze zweet, wordt bleek, krijgt hoofdpijn, kortom ze moet het bed in.

Bogor, 23 december 2017
Vandaag zouden we doorreizen naar Cisolok, want we hebben een kamer gereserveerd aan de Zuidkust. Ina is echter te brak om te reizen en dus moeten we, amper begonnen aan onze reis, meteen onze plannen bijstellen. Gelukkig kost dat voor ons beide geen enkele moeite, flexibel als we zijn. We melden bij Hotel Lagusa dat we een dag later komen. Tom behandelt Ina met een soort tijgerbalsem en een muntje. Hij trekt daarmee strepen over haar rug en borst, hetgeen een tijgerpatroon nalaat. Jeroen masseert intussen haar voeten. Van zoveel mannelijke aandacht knapt ze zienderogen op.
’s Middags gaan we de stad in om een vliegticket te regelen van Jakarta naar Jogjakarta en terug. Het plan is om oud en nieuw te vieren in Jogjakarta, de Borobudur te bezoeken, nog een aantal dagen aan de kust te verblijven en dan op 8 januari terug te vliegen naar Jakarta om Rhani, Peter en de ‘bende van ellende’ (Sven, Joël, Marc en Stephan) te verwelkomen. Ina geniet ervan om te zien dat Jeroen boven alles en iedereen uittorent. De hoofddoekjes komen ongeveer tot zijn borstbeen.
Bij de kapper wordt de baard van Jeroen eraf geraspt met een bot scheermes. Volgens Jeroen heeft hij deze aanslag ternauwernood overleefd. Kosten voor deze slachtpartij: € 1,80.

Terug naar Toms Homestay pakken we een angkota taxibusje. Dit zijn allemaal identieke felgroene Suzuki mini-mini-busjes, niet berekend op het postuur van een Westerling. Diep door de knieën kruip je in de zitruimte en neemt plaats op de kleine bankjes die tegenover elkaar zijn opgesteld. Als je eenmaal zit, heb je de dijen tegen je borstbeen. Twee jongelui springen op een gegeven moment naar binnen met een ukelele en gaan liedjes zingen. Ina kent het liedje en zingt mee. Uiteraard gaat de pet rond en wordt voor Jeroen gehouden. Er ligt een muntje in en prompt pakt Jeroen deze uit de pet en zegt: “Terima kasih”. De jongen kijkt verschrikt met grote ogen, totdat het hele busje in lachen uitbarst. Met gevulde pet springen ze vrolijk uit ons busje om meteen in de volgende te springen.
Met Tom eten we de opgehaalde maaltijd: ayam panggang van houtskoolvuur, tempé (Ina’s favoriet), telor goreng (gebakken ei), nasi goreng en natuurlijk sambal bij. We hebben vervoer geregeld naar Cisolok en we vertrekken vroeg.

Cisolok, 24 december 2017 
Een uur later dan we hadden afgesproken zitten we om 5 uur ’s morgens in de auto. Dit zal ons nog vaker overkomen, want hier hanteert men de ‘elastieke tijd’, ofwel ‘jam karet’. We rijden zuidwaarts richting Sukabumi over drukke wegen, vol met brommers, motoren, busjes, vrachtwagens, personenwagens en allemaal hebben ze haast. De tweebaansweg wordt structureel als een driebaansweg gebruikt, waarbij de brutaalste het recht neemt om in te halen. Dit leidt voortdurend tot hachelijke situaties en bijna botsingen.
Na drie uur rijden arriveren we bij Hotel Lagusa en de sfeer bevalt ons meteen. Onze kamer is een 2-onder-een kap met uitzicht op sawa’s en de zee. Eerst maar ontbijten: nasi goreng met kopi teh!
Hotel Lagusa ligt op een heuvel en bestaat uit vrijstaande huisjes, variërend van gezinshuizen tot onze 2-onder-een kap kamers. De zee is in 10 minuten bereikbaar via een pad door de sawa’s, prachtig!

’s Middags lopen we over het strand en Jeroen heeft veel bekijks. Hij is de enige Belanda en dat valt op. Vrouwen gaan volledig gekleed en met hoofddoek de zee in. Jongens zijn volop aan het voetballen. Vissers trekken hun boot op het strand. Bij een strandtentje drinken we wat en zien de zon ondergaan.

Pfff, wat een heerlijkheid!