Naar het einde van de wereld!

BLOG 62 – van 24-02-2026 t/m 02-04-2026

Vooraf

In het laatste blogbericht hebben we ons bezoek beschreven aan de bekende Nationale parken in Argentijns Patagonië. Nu passeren we de grens naar Chili, over de Ruta del Fin del Mundo, oftewel de Weg naar het Einde van de Wereld. We gaan naar Vuurland!

 24-02-2026, Rit naar Nationaal Park Torres del Paine in Chili

We verlaten El Calafate en zien in de verte tegen de strakblauwe lucht de gletsjers die we hebben bezocht en wat verder weg heel duidelijk de Fitz Roy in El Chaltén. De rit naar de Chileense grens verloopt voorspoedig vanwege de asfaltweg, we vinden het mooi, echter niet spectaculair. Zijn we verwend geraakt? In Esperanza in Argentinië kunnen we nog goedkoop tanken en vullen we de beide tanks met benzine. We ontmoeten de Canadees Patrick die op de motor naar Ushuaia rijdt en samen drinken we een bakkie terwijl we elkaar reisverhalen vertellen. De grensovergang naar Chili neemt minder dan een uur in beslag. Vervolgens is het nog anderhalf uur rijden naar ‘Parque Nacional Torres del Paine’ dat we de komende drie dagen gaan bezoeken. We arriveren bij de kampeerplaats bij Laguna Azul. Het waait niet, we pakken de stoelen en genieten van het schitterende uitzicht op ‘Torres del Paine’, drie iconische, granieten bergtoppen die hoog boven het landschap uitsteken. De zonsondergang zorgt voor een fantastische afsluiting van de dag.

25-02-2026, Torres del Paine, Camping Lago Pehoé

Het belooft een mooie dag te worden: bewolkt, droog en bijna geen wind, hetgeen hier in Patagonië uitzonderlijk is. We tanken nog wat drinkwater en gaan op pad. De keuze van de route is zeer beperkt. Eigenlijk kun je alleen een half rondje om het bergmassief heen rijden. Toch is het indrukwekkend genoeg. Zo zien we de ‘Torres del Paine’, drie iconische granieten torens (Torre Sur, Torre Central, Torre Norte). De naam betekent ‘Torens van het Blauwe’, waarbij ‘Torres’ Spaans is voor torens en ‘Paine’ betekent in de Tehuelche-taal  blauw. Het verwijst naar de blauwe tinten van de bergen, lucht en meren. Verder zien we de ‘Cuernos del Paine’ (Cuerno Principal-Hoofdhoorn, Cuerno Norte-Noordhoorn, Cuerno Este (Oosthoorn). Cuernos betekent hoorns. Zo zien we dus de torens en de hoorns.

Bij ‘Cascada Río Paine’ genieten we van onze zelfgemaakte koffie met uitzicht op de waterval. Een jonge vos struint ontspannen achter ons op het veld op zoek naar eten. Ook zien we twee kuifcaracara’s (caracara plancus), roofvogels die behoren tot de valkachtigen. Bij de tweede waterval, Salto Grande, hebben we uitzicht op de Cuernos. Aan het einde van de dag vinden we een plekje op de mooie camping Lago Pehoé, met uitzicht op de imposante ‘Cuernos del Paine’. ’s Avonds eten we in het restaurant waar de reusachtige parrilla (BBQ) voor sfeer en warmte zorgt.

26-02-2026, Torres del Paine, Camping Lago Pehoé

De regen tikt rustig op het dak en als we naar buiten kijken zien we niets. Het heeft geen zin om in deze weersomstandigheden door het park te gaan rijden en dus gaan we vandaag cocoonen. De Tembo Toy is ruim genoeg om ons behaaglijk te nestelen en het is buiten niet koud, dus we zitten prima. We hebben een 3-daagse pas voor het park (à €73) en hebben daarom tijd zat. Een punt van ernstige frustratie is het online invullen van de Salvoconducto van de PDI om Chili te mogen verlaten. De grensovergangen bij Torres del Paine staan er niet bij en dus kunnen we het formulier niet juist invullen en verzenden. Ook de medewerkers van de camping begrijpen er niets van. Navraag bij ervaren reisvrienden leert ons uiteindelijk dat bij sommige grensovergangen er geen Salvoconducto nodig is en dan staat ie ook niet vermeld op de site. En deze informatie konden we nergens vinden …. Het weer is intussen wat opgeknapt en morgen gaan we nog naar Lago Grey voordat we het park verlaten.

27-02-2026, Overnachten in Puerto Natales

Behalve het geluid van vogels is het heel stil in het park, waardoor we pas laat wakker worden. In een verlegen zonnetje en zonder wind ontbijten we met uitzicht op de Cuernos del Paine. Niet slecht! We rijden naar het Lago Grey en we zien van ver de gletsjer in het meer uitkomen. In het zeer luxe hotel/restaurant gaan we ons te buiten aan koffie met gebak. De schade omgerekend: 33 euro! Met tip, dat dan weer wel. Best bizar en onverwachts om zo’n luxe hotel compleet met lobby, bar en restaurant in het park te zien.

Tot nu toe zijn we naar vier natuurparken gegaan, maar we hebben, op de vele waarschuwingsborden na, geen enkele puma gezien. Toch wel jammer. In de namiddag tuffen we via het Lago el Toro naar Puerto Natales en nemen afscheid van het mooie (èn toeristische) park Torres del Paine. We staan op een camperplaats, vlak aan de doorgaande weg en het is ons beloofd dat het ’s avonds rustiger wordt. Morgen rijden we weer de grens over richting de Argentijnse Atlantische oostkust.

28-02-2026, Vuureiland in Chili bereikt, Tierra del Fuego

Nog niet eerder hebben we naast zo’n vreselijke lawaaiweg geslapen. In een daktent hoor je alles en omdat het gisteravond niet waaide, hebben we besloten boven in ons bed te slapen. Helaas, de vrachtwagens en auto’s rijden tot ver in de nacht over de met betonplaten bedekte weg. Kedeng  kedeng  kedeng! Edoch, worden we redelijk uitgerust wakker, Jeroen met behulp van de oordopjes, Ina heeft nergens last van en slaapt overal doorheen. Vandaag willen we naar de Argentijnse oostkust gaan, naar het plaatsje Río Gallegos waar bij ‘Punta Loyola’ de ruta 40 begint. We zijn bij het eind van ruta 40 in la Quiaca in Noord-Argentinië begonnen, hebben inmiddels de grootste delen van deze ruta afgelegd en we willen eindigen bij het begin. Totaal 5120 km. Na het ontbijt rijden we naar de Chileense grenspost waar we inderdaad zonder Salvoconducto door kunnen rijden naar Argentinië. De paspoorten worden afgestempeld en de TIP (tijdelijke invoer van de auto) ingenomen. We rijden de paar kilometer niemandsland door naar de Argentijnse grens. Als de Argentijnse vrouwelijke beambte van ons hoort dat we na Rio Gallegos naar Ushuaia gaan, adviseert ze ons dat de weg via Chili korter en veel mooier is. We hoeven dus helemaal de grens niet over. Ze is nogal stellig en betrekt ook een andere collega erbij. Ze lijkt niet bereid ons door te laten, want ze vindt echt dat onze voorgenomen route onzin is. De collega haalt wat de schouders op. Om een einde aan de voortslepende situatie te maken besluiten we om maar te doen wat ze zegt. En hoe doen we dat dan met de TIP? “No hay problema”, zegt ze, “leg het daar bij de Chilenen maar uit en dan komt het allemaal goed.”

We rijden de paar kilometer niemandsland terug en lopen naar de verbaasd kijkende Chileense medewerkers. Ze lachen als ze ons verhaal horen en met een glimlach maken ze de formulieren in orde. Stempel in het paspoort, we krijgen een nieuwe TIP en we moeten het SAG-formulier invullen. De SAG-beambte is niet gevoelig voor onze uitleg dat we feitelijk niet in Argentinië zijn geweest en hij controleert zelfs of we geen verse etenswaren vervoeren. Enfin, we kunnen weer door. De route vinden we niet bijzonder, het is vooral licht glooiende pampa. Wel zijn we blij met de goed begaanbare weg en we ‘vliegen’ naar de ferry bij Punta Delgada. Er staat al een flinke rij vrachtwagens en auto’s te wachten en we sluiten aan. We hebben geluk, want de ferry komt net aan en na een kwartiertje wachten kunnen we de boot op. De oversteek duurt een halfuur en we zijn even lekker uitgewaaid. We zijn door de oversteek op Tierra del Fuerto aangekomen, ofwel Vuurland. Dat vinden we wel een mijlpaal en de stemming zit er goed in. Ina heeft op iOverlander gelezen dat we bij het dorp Cerro Sombrero kunnen overnachten als we gaan eten in ‘Creativa Hotel/Restaurant’. De eigenaar verwelkomt ons hartelijk, we eten er heerlijk en mogen zonder probleem een plekje uit de wind zoeken op de grote parkeerplaats tussen de containers.

01 en 02-03-2026, Kaap San Pablo, Vuurland in Argentinië

We worden uitgezwaaid door de zeer aardige hoteleigenaar die ons nog een ontbijt aanbiedt en we rijden in ruim een uur naar de grens met Argentinië over het kenmerkende steppelandschap van de pampa. Het blijft uitkijken voor de guanaco’s die soms onverwachts oversteken. De stille getuigen van aanrijdingen liggen in de berm. Vlot zijn we de grens over, we zijn weer in Argentinië en gaan in Rio Grande boodschappen doen en tanken weer goedkoop. Het scheelt €0,30 per liter met Chili, dus dat is de moeite gezien het exorbitante benzineverbruik van de Toy. Het landschap verandert, er zijn meer bomen (veelal dood) en de heuvels worden hoger. Volgens de meteorologische kalender begint vandaag op 1 maart de herfst. De afgelopen tijd hebben we onderweg al wel wat herfstkleuren gezien, maar de vegetatie hier is voornamelijk naald-en bladhoudend en dus blijft het redelijk groen. Ina heeft een leuke plek gevonden aan zee en we nemen de ripio. De weg is ongeveer 50 kilometer lang en loopt door het charmante landschap van Vuurland, met diverse typische ranches, lengabossen met hun karakteristieke ‘oudemannenbaard’-bomen en guanaco’s die door het landschap zwerven. Het is verrassend mooi!

We blijven een dagje op de zeer eenvoudige camping aan zee. Het is koud, regenachtig en het waait. Tja, wat kan je anders verwachten zo zuidelijk. Redenen genoeg om de isolatiematten uit te proberen die Ina voor deze reis op maat heeft gemaakt. Alles past en werkt, we merken het verschil direct. Als het even droog is, lopen we het strand op en gaan de in 1985 aangespoelde Desdemona bekijken. De romp verroest in prachtige tinten. Morgen rijden we naar Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld.

03 tot 06-03-2026, Ushuaia

Wat is het hier op deze mooie plek goed slapen zonder lawaai. De wind heeft het tentdoek droog gewaaid en we ruimen de isolatiematten op. Na het late ontbijt nemen we afscheid van Sylvia en Miguel. We krijgen een ‘big hug’, ze wensen ons een ‘buen viaje’ en ze hopen ons weer te zien. We nemen dezelfde ripio terug naar de asfaltweg. Een andere mogelijkheid om op ruta 3 te komen, is er niet. In het geheel geen straf, de natuur is uniek en fantastisch. We zien soms gelijkenissen met het glooiende landschap van de Ardennen en de ‘guardaganado’ (wildrooster) plus de schapen bij de smalle stroompjes in Drenthe. “Joh, dit gebied is gewoon de Drentse Ardennen”, zegt Jeroen lachend. Na anderhalf uur rijden is het tijd voor koffie. Wat een toeval dat we langs het dorp Tolhuin rijden en laat Ina nou juist daar een fantastische koffiebar vinden. Behalve koffie etaleren ze ook andere lekkernijen. Likkebaardend staan we ernaar te kijken en kunnen uiteindelijk een keuze maken. De weg gaat verder naar Ushuaia. Hoe dichterbij we komen, hoe hoger, steiler en rotsiger de bergen. Het is weer prachtig rijden over een prima weg. In Ushuaia rijden we langs de zee en vieren dit voor ons bijzondere moment. Het zuidelijkste punt van onze reis is bereikt: Ushuaia!

Ushuaia is in het eerste deel van de 20e eeuw opgebouwd rond een gevangenis voor zware criminelen. In 1947 werd de gevangenis gesloten en werden de gevangenen de kolonisten die de stad hebben gebouwd. In deze plaats hebben we een kamer geboekt voor drie nachten met gebruik van een wasmachine. Soms heb je daar een enorme behoefte aan. De komende dagen verwacht men regen en dan zitten wij hier goed. De Tembo Toy heeft even pauze.

Glacier Martial Ushuaia

We gaan iets ondernemen. De regen is eindelijk opgehouden en ook ’s middags is het volgens de meteo droog. Met de Toy rijden we naar ‘Glaciar Martial’ waar de wandeling naar de gletsjer begint. In 45 minuten lopen we over de skipiste naar boven waar het plotseling begint te sneeuwen. De gletsjer gaat schuil in de wolken en als we ons omdraaien zien we in het dal Ushuaia en de zee liggen waar de zon volop schijnt. Niet voor niets zegt men over Vuurland: four seasons in one day. Tijdens de wandeling naar beneden hoort Ina Jeroen mompelen: “Beetje zinloos om met pijn in je enkel omhoog te lopen, terwijl je de berg ook van onderaf kunt zien. Nu hebben we wel koffie verdiend.” In het chique thee- en cakehuis, la Cabaña Casa de Té, nemen we plaats met uitzicht op de roze lupines. Deze zomerbloeiers staan hier nog volop in de knoppen èn in bloei in de herfst. We bestellen ‘dos café doble con poco leche’. Je ontkomt er niet aan, maar gezien onze roadtrip van noord naar zuid Argentinië, denken we dat de Argentijnen waarschijnlijk dol zijn op gebak. Er zijn hier maar liefst 4 vitrines met verschillende soorten enorme grote stukken gebak. We nemen er daarom één en Ina mag iets uitzoeken. Wat een feest! “Ik kan niet kiezen!” Ze zien er stuk voor stuk lekker uit. Na enige besluiteloze momenten kiest ze framboisegebak met chocola. Jammie!

’s Avonds gaan we uit eten en wel bij restaurant Crujiente. De 71 reviews geven allen vijf sterren en de foto’s van het eten zien er bijzonder mooi en heerlijk uit. De keuze is snel gemaakt. Na 10 minuten wandelen bereiken we het rijtjeshuis waar we hartelijk worden ontvangen door Leo en Camila. Hun huiskamer/keuken is het restaurant, kleinschalig, intiem, goede service, subtiele en verfijnde smaak met seizoensgebonden en lokale ingrediënten, prachtige presentatie, duidelijke uitleg over wat je eet, goede wijnen. Leo, de chef-kok, verstaat zijn vak, besteedt aandacht aan smaak en presentatie. Hij creëert verrukkelijke gerechten en serveert deze op een prachtige manier op het bord. Camila, sommelier, adviseert in heerlijke wijnen. Wat zijn wij verrast door deze culinair hoogstaande maaltijd. Ongetwijfeld vijf sterren!

06-03-2026, Parque Nacional Tierra del Fuego 1

De komende dagen wordt het zonnig weer en dus gaan we op pad. Nu pas kunnen we de gletsjer Glaciar Martial in vol ornaat zien. Mooi hoor, hij torent boven de stad uit. Ten westen van Ushuaia ligt het Parque Nacional Tierra del Fuego wat we graag willen verkennen. Eerst nog tanken en enkele boodschappen doen, want in het natuurpark is geen enkele winkel of restaurant. De rit naar de ingang van het park duurt een half uur. Daar laten we onze entreepas zien en tevens registreren we ons via een onlineformulier. We rijden vervolgens een ripio langs de rivier Rio Pipo, hetgeen de fraaie zin “We rijden op de ripio Rio Pipo” oplevert. We zijn verrast door het bergachtige landschap hier in het zuiden van Vuurland. De bergen om ons heen zijn slechts zo’n 1100 m hoog, maar doen imposant aan. Al gauw vinden we een mooie plek waar we uitkijken op de besneeuwde toppen. De stoelen zetten we buiten en behalve even naar de Río Pipo lopen, doen we verder bijna niets anders dan opwarmen in de zon. Jeroen vervangt nog de schroeven van de Starlink door roestvrije schroeven, meegenomen door Senno en Marjanne uit Nederland.

In de middag ontmoeten we de Engelsen Sarah en Huw, rijdend in een Defender 110. Zij hebben Ingrid en Branco (Overlanders van het Holland-kamp in Salta) ontmoet in Colombia en door hen werden we erop geattendeerd dat de Engelsen in de buurt van ons rijden. Maar wie verwacht dan dat je elkaar daadwerkelijk tegenkomt. Samen drinken we een gin-tonic, luisteren naar elkaars (reis)verhalen en spreken zij vanwege Huws werk een paar woorden Nederlands en Indonesisch. Als de zon achter de bergen verdwijnt, arriveert de kou en breken we op. “Tot morgen, Selamat malam.”

07-03-2026, Parque Nacional Tierra del Fuego 2

’s Ochtends nemen we afscheid van Sarah en Huw. Het was een korte en gezellige ontmoeting. Wederom is het vandaag een prachtige dag, maar wel met meer wind. Eerst ontbijten we onder toeziend oog van de Patagonische vos, daarna een wandelexcursie naar de ‘Cascada Río Pipo van wel 1200 meter in totaal, koffie drinken, de paarden voorbij zien wandelen en genieten van de zon.

08-03-2026, Parque Nacional Tierra del Fuego 3

Na een nacht met veel wind, waar we overigens dankzij de isolatiematten weinig last hebben van het tentdoekgeklepper, staan we op en pakken de boel in. We rijden meteen in 20 minuten naar de volgende kampeerplek zodat we er de hele zondag van kunnen genieten. Wat is het hier prachtig en weer anders dan waar we vandaan komen. Het smeltwater uit de bergen stroomt via Laguna Roca en Río Lapataia (waar wij bivakkeren) in Canal Beagle. Als we zijn geïnstalleerd, gaan we ontbijten. Meteen krijgen we bezoek van de familie roofvogel: vader, moeder plus piepend en ontzettend brutaal kind. Hij wil op de ontbijttafel springen, maar Jeroen weet dit nog net te voorkomen. “Wat een rotgeluid maakt hij”, zegt Jeroen, duidelijk niet gecharmeerd van dit schelle krassende vogelgeluid. Daarna maken we een wandeling naar het einde van Ruta 3 en tevens het einde van de Pan-American Highway. Van hier naar Alaska is het volgens het informatiebord 17.848 km. Het uitzicht is prachtig. We lopen terug en ontmoeten veel dagjesmensen. Terug bij de Tembo Toy kijken we naar het WK Allround schaatsen. Spannend!

09-03-2026, Op weg richting Alaska

Vanaf nu rijden we noordwaarts, op weg richting Alaska. We verlaten het prachtige, momenteel zonnige natuurpark, verlaten Ushuaia en rijden over de bergpassen, zo de wazige wolkenwereld in. Helaas zien we weinig van het uitzicht, maar wel de bomen met beginnende herfstkleuren. In Tolhuin drinken we een cortado doble, omdat het daar zo lekker is, weten we nu uit ervaring. Dat geldt ook voor het gebak …. Het oorspronkelijke plan om hier op een camping te staan, laten we varen. Omdat het regent rijden we door, want dit deel hebben we op de heenweg al gezien. De laatste pesos worden omgezet in benzine en het plan is om de grens naar Chili over te gaan bij de kleine grensovergang Complejo fronterizo Río Bella Vista (ex Radman) en dan de ferry te nemen naar Punta Arenas. Ina ziet op internet een luxe estancia met mooie kamers, een lounge met open haard en gelegenheid voor vliegvissen. Daar worden we beiden enthousiast van en dat wordt ons doel vandaag. We sturen een email, krijgen geen bericht terug en een telefoonnummer staat nergens vermeld. We besluiten het erop te wagen en stellen de routeplanner in. De bergen hebben we al lang achter ons gelaten en het landschap bestaat uit glooiend grasland en is vooral heel leeg. Het is grijs, mistig en troosteloos. In de regen rijden we over een modderige en glibberige Ruta Nacional 24 Complementaria B, een ripio vol kuilen en na een uur staan we voor een afgesloten hek. “Misschien is dit de ranch en moeten we voor de lodge nog even verder” zegt Ina. Na nog eens 20 minuten staan we weer voor een hek, deze kan open en we gaan er doorheen om na een aantal kilometers alsnog stil te staan voor een afgesloten hek. We geven het op, het wordt al laat en we zijn moe. Ergens een bivakplek vinden is niet eenvoudig, de ripio heeft aan beide zijden een diepe greppel waar regenwater in staat en verder zijn er overal hekken. De grens met Chili blijkt dichtbij en we gaan proberen daar te overnachten. De grensbeambte begrijpt onze bedoeling, maar wil ons verder weg hebben van de slagbomen en gebaart naar de achter ons liggende velden. Dáár ergens, lijkt hij te zeggen. Jeroen rijdt een heel stuk achteruit, want de weg is best smal om te keren en de bermen zijn doorweekt. Uiteindelijk vinden we een verbreding naast de weg met harde ondergrond en we installeren ons. Kacheltje aan, borreltje met chips en net als we willen gaan koken, komen er 2 grensbewakers op een quad ons duidelijk maken dat we hier niet mogen staan, te gevaarlijk met dit weer zo langs de weg. “Rijden er hier ’s nachts dan ook auto’s?”, vraagt Ina verbaasd. De man knikt bevestigend. De hele dag hebben we geen andere auto gezien, maar goed, we pakken alles weer in en volgen de quad terug naar de slagbomen. Nu mogen we hier ineens wel gaan staan en we proberen het maar niet te begrijpen. Gelukkig zijn we goed op elkaar ingespeeld en in no time zitten we er weer warm en knus bij. Morgen maar bekijken hoe we verder gaan.

10-03-2026, Chileens Vuurland

We worden wakker van het gelach van de douaniers. Ze zitten in een kring in het zonnetje en hebben dikke pret. We maken ons klaar om de grens over te gaan, maar eerst moet het vlees uit de vriezer nog worden gebakken, evenals de eieren. Nu hebben we geen verse etenswaren meer en kunnen we gerust Chili in. Ina probeert nog een zak afval ergens te deponeren, maar ze krijgt daarvoor geen toestemming. We moeten het maar in Chili zien kwijt te raken. Een fraai staaltje van ‘gooi maar over de schutting’! Opeens horen we “Goedemorgen”.  Twee fietsers, Louis en Sarah, herkennen onze Hollandse kentekenplaten. Ze fietsen in 4 maanden van Santiago naar Ushuaia. Knap hoor! We kletsen nog even en dan vertrekken we nadat de stempels zijn gezet en de TIP is ingeleverd. Na een paar kilometer niemandsland stoppen we voor de Chileense slagboom. Geen mens te zien. We drukken op de bel, maar geen reactie. Dan maar eens op onderzoek uit en Ina ziet in één van de gebouwtjes een raam openstaan. “Hola!” roept ze en warempel, er komt iemand tevoorschijn. “Jullie moeten op de bel drukken” zegt hij en als hij van ons begrijpt dat dat niet werkt, pakt ie z’n telefoon en gaat bellen. Er komen nu drie personen aangesjokt uit verschillende gebouwtjes en allemaal gaan we het kleine kantoortje binnen. Achter een werktafel/balie nemen ze naast elkaar plaats. Boven hun hoofden maakt een bord duidelijk waar ze van zijn: Paso 1: PDI (politie), Paso 2: Aduana (douane), Paso 3: SAG (controle levensmiddelen). Het is komisch om de officiële handelingen te verrichten van rechts naar links, steeds met één stapje opzij. De formulieren en documenten verhuizen ook steeds een meter mee. Als alle stempels zijn gezet en we een nieuwe TIP hebben voor Chili, volgt nog de controle van de auto door de SAG. Ina blijkt een tomaat te hebben vergeten en die heeft ze dus ook niet aangegeven. Dat moet alsnog!  Opnieuw moet digitaal het formulier worden ingevuld, nu met vermelding van de tomaat die overigens vernietigd zal worden door een speciale afdeling van de SAG. Hoe gek kun je het bedenken. We rijden Chileens Vuurland in over een prima ripio. Er zijn hier meer heuvels en bossen en we passeren meerdere rivieren.  Pogingen om te kunnen verblijven op één van de luxe fishing-lodges lopen op een teleurstelling uit. Alle lodges zijn volgeboekt. We rijden dus door en komen terecht op een camping in Cameron. We zijn de enige gasten en staan aan het snelstromende riviertje Rio Mc. Clelland. Ook mooi.

11-03-2026, Geen step vooruit!

Wat je allemaal kunt zien op een vrije zonnige dag. Wij vandaag in ieder geval bar weinig. Na de koffie met ‘dulce de leche-likeur’, (een romige, zoete alcoholische drank van melk en suiker die veel weg heeft van Baileys), zouden we nog naar Inútil Bay wandelen, maar we hebben enkele nuttige huishoudelijke taakjes te doen. De kist achter op de cabine heeft een schoon- en opruimbeurt nodig. Sinds 22 januari (dag 87) slepen we hout mee voor een parrilla. Die dag hebben we Marijke en Adriaan in Argentinië ontmoet en we hadden wel zin in een BBQ. De mannen sprokkelden hout bij elkaar, echter het was daar en op veel andere plaatsen verboden open vuur te maken. En waar het wel mocht, veelal op campings, hadden we op dat moment geen vlees of het weer werkte niet mee. Enfin, we besluiten het hout op deze camping bij de BBQ achter te laten. Zijn we daar ook weer van af en is een ander geholpen. Aan het eind van de dag aanschouwen we de baai in de avondzon van een afstand van achter ons raam. Morgen nieuwe avonturen.

12-03-2026, Koningspinguïns spotten

Eindelijk gaan we pinguïns zien en wel bij ‘Reserva Natural Pingüino Rey’, een natuurreservaat dat in 2011 is opgericht om de koningspinguïn te beschermen. Van Camerón is het nog geen uur rijden naar het park. Als we bij de plaats van bestemming aankomen, zien we vanaf de weg in het lege platte landschap een groep toeristen die een groep pinguïns fotografeert. Ze staan op slechts enkele meters van elkaar verwijderd. Het geheel doet wat ‘nep’ aan, omdat ze overduidelijk elkaar aankijken. “Is dit het?”, vraagt Ina verongelijkt. “Blijkbaar”, antwoordt Jeroen. We zijn ietwat teleurgesteld van het tafereel dat zich in de verte voor ons afspeelt, maar wachten geduldig af totdat wij aan de beurt zijn voor de rondleiding. Om het reservaat binnen te gaan, moeten we eerst onze schoenen ontsmetten. Onder begeleiding van een ranger lopen we naar de plaats waar op dat moment de zwemvogels zijn. Het tafereel dat wij zojuist van een afstand hebben gezien, maken wij nu zelf mee terwijl de gids ons voorziet van informatie.

De koningspinguïns leven in hun natuurlijke leefomgeving, en zijn hier in 2011 neergestreken. De kolonie is zo’n 100 tot 150 stuks groot. Het reservaat is dus geen opvangcentrum zoals we eerst dachten. De pinguïns leven vrij en dulden de regelmatige bezoeken van de mensen. Er zijn volwassen en jonge pinguïns in de leeftijd tussen een paar weken tot een paar maanden oud. Hun gedrag is opmerkelijk en soms vreselijk. Het zijn net mensen en kinderen. Ze maken onophoudelijk verschillende harde geluiden met diverse betekenissen. Volgens Ina behoren ze tot de afdeling ‘lawaaivogels’. De ouders zijn liefkozend voor hun jong, maar ook zien we volwassenen een paar maanden jonge grijze pinguïn wegjagen door met hun snavel in het lijf te prikken. Barbaars! En tegelijkertijd fascinerend om naar te kijken. Langdurig observeren we de kolonie en we vinden het toch zeer de moeite waard om hen van dichtbij te zien. De stank nemen we op de koop toe. Na een uurtje vertrekken we weer en Ina scoort in de souvenirshop een pinguïnpoppetje als mascotte in de Tembo Toy. Het is nog bijna 2 uur rijden naar Porvenir langs de kust over de ripio en we genieten ervan. We kijken uit over het Beaglekanaal die we morgen gaan oversteken. In Porvenir drinken we heerlijke koffie met huisgemaakte gebak in het Yendegaia House. Het is een sfeervol oud familiehotel en wordt gerund door een jong stel. Voor de overnachting rijden we door naar de haven en we parkeren de Tembo Toy achter wat gebouwen uit de wind. Morgen, zodra de zon opkomt gaan we om 08.00 uur met de ferry naar Punta Arenas en verlaten daarmee Vuurland.

13 tot 14-03‐2026, Punta Arenas op vrijdag de 13^e

Het is weer eens vrijdag de 13e. Bij de boeking voor de oversteek naar Punta Arenas met de ferry moesten we een contactpersoon opgeven. Dat kan handig zijn bij een eventuele schipbreuk en we hebben Roy, de broer van Ina opgegeven. Tja, je weet het nooit op zo’n vrijdag de 13de. Zoals beschreven in de voorwaarden moeten wij ons om 07.00 uur melden. Dus vroeg op en zonder ontbijt rijden we de 100 meter naar de ferry. “U moet eerst uw tickets laten printen,” zegt de ferrymedewerker en hij wijst naar het kantoortje naast de auto. Jeroen doet braaf wat hem wordt gezegd, komt terug, neemt plaats achter het stuur en overhandigt de printjes aan de man. “Nu moet u naar de controlepost mèt de printjes. Dat is dáár!” Hij maakt grote armgebaren en we rijden een rondje van ruim 500 meter terug. Een andere medewerker met portofoon neemt de printjes in, wijst waar we moeten parkeren en wachten op zijn sein om naar de ferry te mogen rijden. Alles gaat zeer gecontroleerd. Tja, zo kan het ook. Na 5 minuten kunnen we naar de boot. Jeroen rijdt de auto op de ferry en we werpen een blik naar het oosten. Wat mooi om zo vroeg de zonsopgang te zien. Zouden we vaker kunnen doen. Binnen vinden we een plekje om ons ontbijt te nuttigen. De rustige tocht over de Straat van Magellaan duurt twee uur. Wanneer we aan land zijn, melden we aan Roy dat we veilig zijn gearriveerd.

Het laat zich makkelijk raden wat we als eerste gaan doen: een cortado drinken bij koffiebar “Wake Up”. Daarna lopen we nog wat door het centrum en gaat de rit naar de supermarkt om verse groente te kopen. De komende 4 dagen overnachten we bij Camping La Escondida waar we uitzicht hebben over de stad en de Straat van Magellaan. De eigenaresse Fabiola ontvangt ons hartelijk. Als we zijn geïnstalleerd, zegt Jeroen opeens: “Oh nee!” “Wat dan?”, vraagt Ina die meteen aanvoelt dat er iets mis is. We krijgen een mail van de bootmaatschappij over onze bootreis naar Puerto Montt op 21 maart die Jeroen voorleest. ‘Tot onze grote spijt delen wij mede dat de Esperanza-veerboot vanwege slechte weersomstandigheden in de Golf van Peñas haar vaarschema heeft moeten aanpassen. De nieuwe vertrekdatum wordt dinsdag 24 maart om 06.00 uur’. “Het zal toch niet waar zijn. Alweer vroeg opstaan?”, vraagt Ina bedenkelijk. Jeroen leest verder.  ‘Het inchecken en inschepen staan gepland voor de avond van maandag 23 maart. De aankomst in Puerto Montt wordt verwacht op vrijdagochtend 27 maart’. We incasseren deze informatie gelaten, het is immers vrijdag de 13de. Gelukkig hebben we tijd genoeg. In Puerto Montt hebben we eerder een afspraak gemaakt bij een garage. Na mailwisseling wordt deze afspraak twee dagen verzet. Ook weer geregeld. En daarna komt Jeroen tot de ontdekking dat de terugslagklem van de bladveer is gebroken. Waarschijnlijk heeft die het door de vele slechte ripio’s begeven. We hadden al wat gerammel vernomen. Fabiola is onze redster in nood. Zij zorgt ervoor dat iemand ter plekke komt kijken en morgen een nieuwe bout zal brengen. Wat een service! We kunnen vanavond gerust naar bed en wat slaapschuld inhalen. Al met al zijn we vrijdag de 13de behoorlijk goed doorgekomen denken we, niet wetend wat er nog gaat komen …..

15-03-2026, Isla Magdalena en Isla Marta

Het is zondag. We gaan buurten bij de Magellaan pinguïns, zeeleeuwen en zeeolifanten. Voor deze excursie moeten we heel vroeg uit de veren. De wekker gaat om 05.30 uur af. Snel kleden we ons aan, klappen de daktent dicht en rijden in het donker naar het kantoor in de nog stille stad waar de bus ons om 06.30 naar de boot gaat brengen. Dachten we. Bij het kantoor staan drie bussen met draaiende motor. Niemand zit in de bus, iedereen staat in een lange rij voor het kantoor om zich te melden. De rij wordt slechts tergend traag korter. Als we eindelijk bij de enige medewerkster aan de beurt zijn die onze namen op de lijst afvinkt, zegt ze dat we in bus nr. 2 kunnen instappen. Vervolgens vertrekken de drie bussen pas om 07.30 uur richting de boot. We zijn hoogst verbaasd. Hadden ze dat nou niet anders kunnen regelen? We hebben een uur en kwartier in de kou gestaan! Enfin, we zijn op weg. Na een half uur met de bus en drie kwartier met de boot arriveren we bij Isla Magdalena om de Magellaan pinguïns te bezoeken. We wandelen een rondje over een pad via de vuurtoren. Deze soort pinguïn is veel kleiner van stuk dan de koningspinguïns die we eerder zagen. Ook minder kleurrijk. Ze hebben hun nesten in holen in de grond en veel pinguïns zijn voor de jaarlijkse migratie al vertrokken naar het noorden. Omdat ze niet samenkomen als groep, is er ook weinig interactie en dus voor ons minder om te observeren. Kortom, na het bezoek aan de koningspinguïns valt dit een beetje tegen, verwend als we zijn ….

Terug op de boot krijgen we oploskoffie en varen we door naar Isla Marta. Er staat een hoge deining en we schudden flink heen en weer. Als we voor het eiland dobberen mogen we op het dek, zwemvesten aan en dan zien we een waar spektakel! Honderden zeeleeuwen en zelfs twee zeeolifanten liggen op het keienstrand. In het water duikelen spelende zeeleeuwen en allerlei soorten vogels, waaronder de albatros die van grote hoogte de zee in schieten om te vissen. Schitterend! We weten niet waar we moeten kijken. De mannetjes zeeleeuwen zijn werkelijk reusachtig en de zeeolifanten zijn zo enorm dat ze op het eerste gezicht rotsen lijken. Na 10 minuten  besluit de kapitein dat we terug moeten, want de deining wordt te sterk (hetgeen te zien is aan de schokkerige video’s die we maken).

Dan spot de gids een walvis. Terwijl iedereen richting zijn wijzende vinger kijkt, ziet Jeroen aan de andere kant van de boot een spuitende walvis en hij ziet zijn rugvin in de zee verdwijnen. En daarna zien we geen spoor meer van deze indrukwekkende jongens. Eenmaal terug in Punta Arenas gaan we echte koffie drinken, doen nog boodschappen en pinnen wat pesos. Het weer is aangenaam, half bewolkt en weinig wind. Ideale omstandigheden om ons composttoilet weer eens een grote beurt te geven. Fabiola vindt dit zeer interessant, we leggen de werking uit en geven haar twee blokken van de geperste kokosvezels, want ze wil ermee experimenteren met de opgeruimde hondenpoep op het terrein. Eindelijk gaan we weer eens asado eten en Jeroen maakt een vuurtje van afvalhout dat we krijgen van Fabiola en ze geeft ons zelfs een fles wijn. We eten samen met Hollanders Dave en Carlijn en de Fransen Veronique en Patrick. Heel gezellig!

16-03-2026, Vrije dag in Punta Arenas

We hebben een vrije dag, we doen weinig en worden getrakteerd op zon. Jeroen pakt meteen de stoelen en de hele dag brengen we buiten door. Het zicht is zeer helder waardoor we Punta Arenas zien, de Straat van Magellaan, Porvenir en in de verte een besneeuwde berg. Aan het eind van de dag regent het. Carlijn en Dave komen blij terug van de pinguïntocht, want zij hebben ook nog dolfijnen gespot. Wat een geluk!

17-03-2026, Op weg naar Puerto Natales

Vandaag gaan we verkassen nadat we Carlijn en Dave een avontuurlijke en veilige reis hebben gewenst. Fabiola is niet thuis, dus appen we haar voor de goede zorgen en het fijne verblijf. “Op weg naar Alaska”, zegt Jeroen lachend die de auto de ripio op rijdt. Het eerste deel van de route rijden we in de regen en is voor ons onbekend. Het komt evenwel bekend voor, want het landschap bestaat uit glooiende geelgekleurde pampa met guanaco’s. Als we halverwege op echt bekend terrein zijn, drinken we wederom koffie bij het plaatsje Villa Tehuelches. De eigenaar van de koffiebar ‘La Carancha’ herinnert zich nog hoe wij onze cortado drinken: een dubbele espresso met een klein beetje warme melk. Daarna gaan we verder naar Puerto Natales waar de zon schijnt en we in één streep naar ons onderkomen rijden, een airbnb voor de komende zes nachten. De 23ste varen we met de boot in 4 dagen naar Puerto Montt. Althans, dat is de bedoeling. Aanvankelijk zouden we al de 21ste varen, maar het vaak onvoorspelbare weer gooit roet in het eten en dus is de vertrekdatum twee dagen opgeschort. In Puerto Montt zijn we dan weer een stukje dichter bij Alaska.

20-03-2026, Puerto Natales, Cueva del Milodón Monumento Natural

Wachtend op het vertrek van de ferry naar Puerto Montt wandelen we in de omgeving met uitzicht op Puerto Natales, de ‘Golf Almte Montt’ en de besneeuwde bergen. De omgeving is gevarieerd en we zijn nog lang niet uitgekeken op deze landschappelijke schoonheid. Jeroen maakt op de navigator een offroad-tour richting de bergen. Het uitzicht is weids en we zien warempel de ‘Torres del Paine’. Helaas staan we voor een gesloten hek en kunnen we niet verder. Dan maar terug naar de Y-290, want daar is ook een offroad weggetje naar de zee. Helaas, we hebben weer pech. Achter het rode hek, gesloten met een groot hangslot, lezen we op een bord “Estancia Turística Perales, bienvénidos 20 km”. Niet welkom dus. Veel mogelijkheden om een autorit te maken zijn er niet. We keren de auto om en passeren ‘Cueva del Milodón’. “Zouden ze hier koffie hebben?” vraagt Ina verwachtingsvol. Nee, geen koffie, wel kunnen we de grot bezoeken. Onder het mom van ‘we willen toch wat’ koopt Jeroen twee tickets. We hebben vaker grotten gezien, maar deze is anders en bijzonder. De grot is in 1895 ontdekt door de Duitse ontdekkingsreiziger en kolonist Hermann Eberhard. We lopen naar de ingang en zien alle kleuren van de herfst.

Tijdens de laatste ijstijd (tussen 35.000 en 14.000 jaar geleden) ontstond na het terugtrekken van het ijs een meer. Vervolgens hebben de golven de grot verder uitgesleten en het water is verdwenen. Het resultaat is een grote, diepe grot. Toch indrukwekkend wat de natuur tot stand heeft kunnen brengen. Meer dan 10.000 jaar geleden leefden hier Paleo-indianen, nomadische jager-verzamelaars die de grotten gebruikten voor beschutting tegen het gure Patagonische klimaat. Tevens leefden in de omgeving prehistorische dieren, waaronder de gigantische grondluiaard, paarden en sabeltandtijgers. In de grot staat een levensgrote replica van een Mylodón, oftewel een  reuzengrondluiaard, om bezoekers te laten zien hoe groot deze herbivoor was, namelijk twee keer zo groot als de mens. De grot is een belangrijk archeologisch en paleontologisch monument. Na het bezoek mogen we met de auto over een ripio om de andere twee grotten te bezichtigen en daarna rijden we terug. Jeroen ziet nog een ripio-afslag, maar die leidt naar nergens.

En dan krijgen we nieuws van de rederij. Het vertrek van de boot is opnieuw uitgesteld tot nader bericht vanwege de komst van slecht weer. We hebben al zo vaak moeten wachten (in Montevideo op onze auto, in Salta voor meerdere tandartsbezoeken), deze kan er ook nog wel bij.

21-03-2026, Puerto Natales, Ultima Esperanto (The Last Hope)

We hebben voor ons gevoel een zee van tijd voordat de boot gaat vertrekken. Dus pakken we een aantal klussen aan: een blogbericht voorbereiden voor onze website; Jeroen maakt een filmpje van de tien dagen over de Carretera Austral in Chili; drie wassen draaien plus onze donsjassen en windstoppers laten wassen bij de lavandería; we pogen om de filmbeelden van onze nieuwe actioncamera op de computer te installeren en deze te gebruiken voor de toekomstige filmpjes; een Chileens verloopstekker kopen; het lek in ons luchtmatras vinden; de kleine pinguïnsouvenir die we negen dagen geleden in het pinguïnreservaat hebben gekocht van een draadje voorzien zodat we hem fatsoenlijk kunnen ophangen en ‘en passant’ lijmt Jeroen ook nog de overgebleven scherven van de kapotte bedlamp die we bij aankomst in de airbnb aantroffen. Het is een beste waslijst.

In de middag rijden we naar het toeristische Puerto Natales, een kleine plaats, sfeervol, met veel hotels/hostels, restaurants, koffiebars, gekleurde huizen en natuurlijk een kerk. We gaan een gin-distilleerderij bezoeken en een rondleiding volgen. De distilleerderij heet ‘The Last Hope’. De naam heeft niets te maken met ‘Desperate to find gin in the far south’. Wat dan wel? De Spaanse zeevaarder Juan Ladrillero verkende in 1557 de kust om een doorvaart via de Straat van Magellaan vanuit het westen te vinden. Nadat hij in talrijke kanaallabyrinten was gestrand, noemde hij deze inham “Ultima Esperanza”, omdat dit zijn laatste kans was om de doorgang te vinden voordat hij moest omkeren. Vandaar de naam. Wat we vooraf niet weten, is dat de Engelse rondleiding begon om 17.30 uur. Daar zijn we helaas te laat voor. Natuurlijk drinken we een gin-cocktail en daarna opteren we voor de Spaanse rondleiding. Matthew, de Engels- en Spaanssprekende gids, raadt het ons pertinent af omdat we geen Spaans spreken, de uitleg niet begrijpen en waarschijnlijk ook zijn grappen niet, maar wij zijn lekker eigenwijs. “Het lijkt ons een heel goed idee om ons Spaans te oefenen”, zegt Jeroen met een grote glimlach. “Okay, whatever. I’ve warned you!”, krijgen we als antwoord.

Verrassend genoeg begrijpen we veel van zijn uitleg, waarschijnlijk ook omdat we Frans spreken. Halverwege vraagt Matthew ons: “Do you understand it? Also the nonsense jokes? You understand about 20%?” Welnee, veel meer dan dat. “Ik heb alles opgenomen om het te vertalen”, grapt Ina….. Dry gin wordt gestookt van bessen en kruiden, zoals onder andere jeneverbes, steranijs, kaneel en kardemom. De variant met de Calafatebes wordt verkregen door deze bessen in de dry gin te weken. De gin rijpt vervolgens enkele maanden in eikenhouten vaten. We verlaten de distilleerderij met twee flessen gin, een Dry gin en een Calafate gin. In een restaurant eten we heerlijk voordat we terug rijden naar ons onderkomen.

22-03-2026, Puerto Natales, Lago Sofía

Het is te mooi weer om binnen te blijven dus gaan we weer op pad. De wind waait nauwelijks, de zon schijnt uitbundig, het is ongeveer 11 graden terwijl ergens in een fjord ‘onze’ boot ligt te schuilen voor de storm. Zo kan het onvoorspelbare weer verkeren in Patagonië. We rijden naar Lago Sofía waar diverse wandelpaden zijn. Als we Ruta 9 verlaten, vervolgen we de ripio Y280. Meteen worden we verrast door het prachtige heuvellandschap en zien we het meer. We zijn niet de enige personen, wel de enige toeristen. De mensen zitten op het kiezelstrand, kinderen spelen aan de waterkant of zwemmen zelfs in het meer. Er wordt gevist en de verte zien we kajakkers en ook een parapente onze richting op komen. We ruiken de parrilla en krijgen meteen trek, geconditioneerd als we zijn. Dit is een plek om te onthouden voor een schitterende bivak.

24-03-2026, Puerto Natales, Update: wanneer vertrekt de boot?

Het is herfst in Chili en dat is nu goed merkbaar. De weersverwachting voor de boottocht is de komende dagen niet rooskleurig. Hoe dat komt? De grootste boosdoener van het slechte weer is een heel groot hogedrukgebied op de Zuidelijke Stille Oceaan samen met een koufront vanuit het zuiden. In deze tijd van het jaar is een koufront normaal. ‘Winter is coming’, aldus een gevleugelde uitspraak in de serie ‘Game of Thrones’ en dat geldt nu ook voor Chili. Deze week zijn in de hele kustlijn van Chili zware regenval, onweersbuien en stormen in aantocht, wel windkracht 7-9, ofwel zeer krachtig tot stormachtig. De golven ontstaan ver uit de kust en leggen grote afstanden af zonder energie te verliezen. De zee wordt ruwer, de golven hoger dan 6 meter, kortom, wij gaan nog niet varen en wachten tot de situatie beter wordt. Dat gaat ongetwijfeld ooit eens gebeuren, want na regen komt immers zonneschijn. In het binnenland daarentegen is het in de hoofdstad Santiago uitzonderlijk warm met temperaturen boven de 30°C. en geen druppel regen. Dat is nog eens andere koek. Voor de komende dagen doen we nog maar eens boodschappen. Op de toppen van de bergen zien we verse sneeuw. Gauw keren we terug voordat de regen valt. Het is wat het is, er zijn ergere dingen voor te stellen. Vooralsnog gaan we er van uit dat onze ferry vrijdagmorgen 27 maart vanuit Puerto Natales zal vertrekken.

26-03-2026, Puerto Natales, Check-in lokettenparade bij Navimag

Het is zover: we worden uitgenodigd om tussen 8 uur ’s ochtends en 8 uur ’s avonds in te checken. Dat wil zeggen, eerst de auto inleveren met de benodigde ingevulde paperassen en daarna zelf inchecken. Om half 5 rijden we naar de haven en we zien de verse sneeuw op de bergen. Eerst laten we nog een kwart tank benzine in de reservetank vullen. De prijs is inmiddels met € 0,30 per liter verhoogd. Voor één liter betalen we nu € 1,60. Gelukkig kùnnen we nog tanken. In India zijn de pompstations een week lang gesloten, hebben we op het nieuws vernomen. Deze reis hebben we al verschillende perikelen meegemaakt bij het passeren van een grens (wachten op Schiphol bij een verkeerde gate, op de luchthaven van Brazilië door de paspoortcontrole gaan in plaats van het nemen van de transit-afslag) en het doorlopen van formaliteiten bij een haven (wachten op de Tembo Toy in Montevideo waar ook de autosleutels nog eens ‘zoek’ waren). We zijn echte wereldreizigers, hoor. Zoals beschreven in de mail van Navimag melden we ons bij het kantoor. Drie deuren zijn op slot, niemand is aanwezig, dus proberen we het kantoor bij de pier. Ook deze deur is op slot, Ina stuurt een mail en direct opent een medewerker de deur. Het is Fabian die alle mails heeft verzonden. Hij legt uit wat we moeten doen. Eerst de auto plus sleutel inleveren op de ‘yard’ zodat de staf deze om 03.00 uur vannacht de ferry in kan rijden. Vanaf 20.00 uur kunnen passagiers inchecken bij het gesloten kantoor waar we zojuist waren. Claro! Jeroen rijdt het terrein op waar we de auto achterlaten. De procedure is een uitgebreide lokettenparade (Hadden we dat al niet eerder meegemaakt?) Allereerst maakt een dame van alle kanten van de auto foto’s voor het technisch onderzoek, terwijl er naast ons twee vrachtwagens staan met totaal wel 30 onrustige, stampende en schoppende paarden. Daarna volgen het loket van de politie en het loket van de douane en we krijgen een aantal formulieren mee. Vervolgens pakken we onze rugzakken uit de auto en leveren de sleutel in. Hier hebben we totaal ruim anderhalf uur over gedaan! Ons rest nog anderhalf uur wachten voordat we zelf kunnen inchecken. Gelukkig is op loopafstand een koffiebar om de tijd te verdoen. Na 20.00 uur wandelen we naar het laatste loket om zelf in te checken. Hé, daar is Fabian weer. Hij geeft ons een formulier waarop staat dat we nummer 4 krijgen en hij zegt: “U kunt hier wachten of wat rondwandelen, zoals u wilt. Boardingtime is om 21.30 uur.” Ah, ok, we zijn gewend om te wachten en we hebben alle tijd. Op het formulier staan ferry conditions beschreven, onder anderen dat animatie is inbegrepen in de prijs. We verheugen ons op dit vooruitzicht. In een blog heeft Ina gelezen dat er op de laatste avond bingo is met leuke prijzen die je kunt incasseren als je eerst een dansje doet. “Ik ga wel dansen hoor”, zegt Ina. “No problema!” Het belooft niet saai te worden. We hebben al een ‘hel van een rit’ meegemaakt, deze tocht belooft dolletjes te worden. Als het tijd is om te boarden, stappen we een gereed staande bus in en rijden wel 300 meter (!) naar de ferry, de Esperanza. We zoeken onze hut op, doen nog een spelletje en gaan op tijd naar bed. Morgen om 06.00 uur zal de boot vertrekken, wij kunnen doorslapen, om 08.00 uur ontbijten en dan de boot verkennen. Hopelijk is het weer ons goed gezind en kunnen we de Chileense fjorden bewonderen. Inshallah.

27-03-2026, Eindelijk, vertrekken met de boot naar Puerto Montt

Leven voor een paar dagen op de boot bevalt ons prima dankzij de vriendelijke en behulpzame crew. De eerste nacht hebben we goed geslapen, worden we voor het ontbijt wakker, zien we dat de boot nog maar net is vertrokken en aanschouwen we de zonsopkomst achter Puerto Natales. Op de grote ferry kunnen we letterlijk rondwandelen op het dek of vertoeven in de goed verwarmde ruimtes. Er liggen boeken en spelletjes waar de gasten gebruik van kunnen maken. De crew heeft dagelijks zowaar een gevuld programma. We beginnen met het ontbijt van 08.00 tot 09.00 uur, daarna kunnen we de hele dag gratis aan de thee, koffie of limonade. Tijdens het ontbijt ontmoeten we de Nederlandse Overlanders Justine en Wijnand die rondreizen in een Toyota 4Runner met daktent. De gebruikelijke ‘gluren-bij-de-buren-activiteit’ laten we achterwege, want we mogen tijdens de boottrip niet naar de auto. Wel beantwoorden we elkaars vragen die beginnen met hoe, wat, wanneer, waar, hoe lang. Het ‘waarom’ is niet belangrijk, want elke Overlander begrijpt waarom we reizen. Ina raakt aan de praat met de jonge Chileen Louis die met zijn hond Kimal reist en veel over Chili weet te vertellen. Dan klinkt een mededeling door de boxen. Op deze route zal de boot door de smalste doorgang varen, ‘Canal Kirke’. Helaas is het grauw en grijs weer, waait het en valt er regen, maar iedereen heeft zich goed voorbereid gezien de kleding die men draagt. Toch kunnen we voldoende zien en hangt er door de laaghangende bewolking een mysterieuze sfeer. Het doet ons denken aan de boottocht in ‘Doubtful Sound’ op het zuidereiland van Nieuw Zeeland onder dezelfde weersomstandigheden.

Deze ochtend moeten we verplicht naar de kapitein luisteren die een briefing geeft over allerlei belangrijke zaken zoals de route van de boot plus bezienswaardigheden, veiligheid en ontsnappingsprocedure in geval van nood, een verbod om binnen te roken en een algeheel alcoholverbod op de boot. Iedereen lacht braaf om zijn grappen die hij van een papiertje voorleest. Een voorbeeld: “Als je iemand ziet wegrennen met een reddingsvest, ga er dan achteraan, want dat ben ik, ik ga echt niet als laatste van boord!” Aan het eind van zijn uitleg krijgt hij applaus. Dan is het 12.00 uur, lunchtijd. ’s Middags vullen we onze vrije tijd met het maken van films voor de website, foto’s uitzoeken, Polarsteps bijwerken en het kaartspel dubbelpatience spelen. Om 19.00 uur zitten we weer aan het bord. De kwaliteit van de maaltijden valt ons niet tegen. Op onze tweedaagse boottocht van Sète (Frankrijk) naar Tanger (Marokko) vonden we het eten niet te pruimen. Het is niet moeilijk om een lekkere maaltijd voor te schotelen, bewijst deze maatschappij. ’s Avonds wordt een documentaire getoond over de ‘Kawesqar’ ofwel de ‘kano-mensen’. Zij zijn een inheems volk die behoorden tot de eerste bewoners van de kanalen en fjorden in Zuid-Chili. Tot in de 20e eeuw waren zij een nomadisch zeevarend volk die vrijwel uitsluitend leefden op zee met het hele gezin in hun 9 meter lange kano, uitgerust met een haardvuur aan boord. Ze zeilden tussen de Golf de Peñas en de Straat van Magellaan. In 1526 kwamen zij voor het eerst in contact met de Spaanse ontdekkingsreiziger Jofré de Loaysa die de leiding kreeg over een expeditie naar de Molukken (de Specerijeilanden) via de route van Magellaan.

28-03-2026, Gestrand met de boot!

Klopklopklop! Wakker worden! We worden het bed uitgebonjourd. De schoonmakers staan voor de deur en we kunnen nog een half uur ontbijten. Dat doen we met Justine en Wijnand. Gezellig! Opeens zien we de boot 180° draaien en we kijken elkaar verbaasd aan. Uit de luidsprekers horen we dat de kapitein om 10 uur een mededeling zal doen over het weer en het vervolg van de boottrip. We verstaan het niet helemaal, maar het klinkt niet al te hoopvol. “We zullen toch niet terugvaren?”, vraagt Wijnand. We gaan het straks horen. Eerst maar uitwaaien op het dek. De temperatuur is goed en ondanks de laaghangende bewolking kunnen we de toppen van de heuvels en bergen zien en zelfs de gletsjers. Als enige gasten nemen we plaats op een bank om te genieten van het panorama. Door het natuurschoon vergeten we de tijd en zijn we te laat voor de mededeling. Niet erg, want al gauw horen we dat we heen en weer zullen varen totdat verderop de golven minder dan 4 meter hoog zijn. De vertraging wordt vast en zeker met een dag (of langer ….) verlengd, schatten we in. Hopelijk weet het team ons te blijven vermaken met een passend animatieprogramma. Want het bekende gezegde ‘gasten en vis blijven drie dagen fris’ wordt zo langzamerhand wel van toepassing, hoewel we er gelukkig (nog) niets van merken. Iedereen is nog happy en relaxt. En anders kan Jeroen altijd nog een ‘tiny house gitaarconcert’ geven, oppert Ina. ’s Avonds kijken we naar de documentaire ‘Our Oceans, Pacific Ocean’. Prachtig gefilmd.

29-03-2026, Voor anker bij Puerto Edén

We liggen inmiddels voor anker bij het gehucht Puerto Edén. Er worden goederen in- en uitgeladen, passagiers gaan van en aan boord. Er is geen steiger, alles wordt vervoerd per bootje. Het ziet er naar uit dat we voor vandaag onze eindbestemming hebben bereikt, wachtend op beter weer. In het fjord is helemaal niets te merken van hoge golven. De bewolking hangt laag, af en toe regent het, de zon schijnt even en we aanschouwen de regenboog. Puerto Edén is één van de meest geïsoleerde plaatsen in Chili en slechts bereikbaar per boot. Hier wonen de laatste nazaten van de inheemse Kawesqar-bevolking. De huizen zijn verbonden door houten looppaden in plaats van straten.

30-03-2026, “We need four”

“We need four”, aldus el capitán die een update geeft via een niet functionerende microfoon. Iedereen hangt aan zijn lippen, maar op de ‘Windy-app’ die de kapitein ons op het grote scherm laat zien, hebben we al voor ons vertrek ontdekt dat de weersverwachtingen dramatisch zijn voor de komende dagen. “We need four” slaat op de golven die niet hoger mogen zijn dan 4 meter om veilig te varen, met name op open zee bij de ‘Golf de Peñas’. Volgens ‘Windy’ zullen de golven niet eerder dan vrijdag lager zijn voor een veilige tocht. Dat is pas over 5 dagen! We gaan niet terug naar Puerto Natales en we mogen niet van boord voor een excursie naar het dorp of een hike over de heuvels, wat wij wel leuk hadden gevonden. Tenslotte eindigt de kapitein met de opbeurende opmerking dat deze weersomstandigheid zelden voorkomt en we dus geluk hebben. De sfeer is nog steeds ok, mensen leren elkaar beter kennen en zo te zien ondergaat iedereen het gelaten. Hoe we de tijd doorkomen? Daar zal het animatieteam zich over buigen, denken we.

31-03-2026, Sail on Sail on Sailer

Met een strakblauwe lucht, zon en een regenboog verlaten we Puerto Edén en nu zien we pas hoe mooi het is met gletsjers en besneeuwde toppen. Het eerstvolgende toeristische punt is de ‘Angostura Inglesa’, de nauwe Engelse doorgang. Gisteren mochten we een kijkje nemen in het domein van El Capitan. We zagen de grote schermen voor de digitale navigatie. De kapitein vertelde dat er verhalen de ronde gaan dat een schip in de toekomst kan worden bestuurd door apen, maar wie denkt eraan om de apen eten te geven? Ai, essentieel detail. Digitale navigatie is een belangrijk hulpmiddel, maar nog steeds zijn kompas, kaarten en logboek nog heel relevant. Knap om op de boeg te zien hoe het grote gevaarte door de nauwe doorgang van ‘Canal Messier’ vaart. Al gauw arriveren we bij de volgende toeristische attractie, Shipwreck Capitán Leonidas. Op 7 april 1968 strandde het Griekse schip beladen met suiker waarschijnlijk opzettelijk op een rif vanwege verzekeringsfraude, echter dit is nooit bewezen. De suiker is verkocht, het wrak ‘Capitán Leonidas’ ligt nog steeds op het Bajo Cotopaxi-rif en fungeert nu als een bekend herkenningspunt, baken en duiklocatie. Justine en Wijnand mogen met hun drone een opname maken. Ze hebben een fantastische film gemaakt en met ons gedeeld. Alle credits voor hen. Hartelijk bedankt voor het delen. ’s Middags spelen we met zijn vieren het kaartspel ‘toepen’. Justine leest de regels voor, want het is zeker 40 jaar geleden dat we het hebben gespeeld. Het blufelement is een grappig element in het spel waar regelmatig, meestal zonder succes, gebruik van wordt gemaakt. ’s Avonds om 21.00 uur staat ons weer een programma te wachten, alleen zijn we zelf het animatieteam. Karaoke! Zuiver zingen is niet belangrijk, meedoen werkt sfeerverhogend en inderdaad, het is een gezellige, dolle boel. Om 22.00 uur lezen we de mededeling van de kapitein dat we gaan varen door de Golf van Peñas. “We have four!” Uit veiligheid mag niemand op het dek komen vanwege de golven en de wind. Hopelijk kunnen we slapen door het harde gebonk van de boot op de golven en het gekraak van de kasten in de hut. Dat nemen we op de koop toe want de Sailor sails on!

01-04-2026, We varen door!

Vannacht was het een onrustige en lawaaierige nacht. Onophoudelijk beukten de golven tegen de boot, de kasten kraakten voortdurend en we rolden van de ene naar de andere kant. Ina heeft redelijk geslapen, Jeroen wat minder. De Golf van Peñas hebben we overleefd en als we wakker worden, vaart de boot op open zee. Er staat nog een behoorlijk zware deining, we lopen voorzichtig door de gang en de trap af, bereiken de eetzaal en al waggelend lopen we met een vol dienblad naar een tafel om te ontbijten. Er worden antislipmatjes uitgedeeld en soms glijden we met stoel en al langs de tafel. Vandaag heeft de kapitein goed nieuws. Het is nog een dag en een nacht varen en dan arriveren we donderdagavond laat in Puerto Montt. Na een aantal uur verlaat de boot de open zee en vaart weer in de fjorden. Vanaf nu is het gedaan met de hoge golven. Afwisselend zien we laaghangende bewolking over de heuvels, stukken blauwe lucht en soms zon. De temperatuur is verrassend aangenaam. Even schijnt de zon zo fel dat we na dagen de zonnebril weer tevoorschijn halen. Aanstaande maandag gaat de auto naar de garage in Puerto Varas. Dit weekend wordt het mooi weer, dus maken we alvast een reisplan voor de komende dagen. Wat hebben we daar zin in!

02-04-2026, Aankomst in Puerto Montt

Eindelijk komen we na zeven dagen aan in Puerto Montt. We worden er blij van en verlangen naar ons eigen mobiele huisje waar we al 16 nachten niet hebben geslapen. We hebben een meevaller. Vandaag gaan we in Puerto Montt al om 21.00 uur van boord in plaats van na middernacht. Tijdens de lunch klinkt hard uit de speakers: “Whales Whales!” Het is grappig om te zien dat bijna iedereen zich haast richting stuurboord. In de verte zien we met moeite een paar vinnen en het puffen van de walvissen. En dat was het, blij gemaakt met een half dode mus. Niet getreurd. Wij vestigen onze hoop op Vancouver in Canada om ze daar te spotten. Dat zal niet eerder dan 2028 zijn, maar dan heb je ook wat om naar uit te kijken. De boot vaart op volle toeren en komt al dichter bij de eindbestemming. Opeens zien we de vulkaan ‘Osorno’ achter een berg tevoorschijn komen. Deze vulkaan heeft de vorm van een kegel, is ruim 2600 m hoog en er ligt altijd sneeuw op de top. Het lijkt de Fuji wel. Dit weekend zullen we de Osorno van dichtbij aanschouwen. De boot vaart zo snel dat we Puerto Montt al rond 19.00 uur bereiken. In de haven zien we meeuwen, aalscholvers, zeeotters en zeeleeuwen op de boei. De boot moet 180° draaien zodat de auto’s en vrachtwagens de kade op kunnen rijden. Onder toeziend oog van el capitán schieten duwboten te hulp en met een half uur is de klus geklaard. We kunnen vertrekken met de Tembo Toy. Eerst nemen we afscheid van Louis en daarna van Justine en Wijnand. Bedankt voor de gezelligheid tijdens de maaltijden en het kaartspel ‘toepen’. Wie weet, ontmoeten we elkaar nog ergens in het noorden.

Het is nog drie kwartier rijden naar Camping Baumbach aan het meer ‘Lago Llanquihue’. De navigator stuurt ons meteen over een zeer steile ripio naar de doorgaande weg. Er wonen mensen langs deze onverharde weg die, zeker bij veel regen, gebruik maken van twee banen beton en dus doen wij dat ook. Geen enkel probleem voor de Tembo Toy. In het dorp Llanquihue passeren we een pizzeria. We kijken elkaar aan, Jeroen parkeert de auto en binnen een kwartier zitten we aan de pizza. Die smaakt heerlijk na de vele bonen, kool, mais, aardappelpuree en vlees die we de afgelopen dagen kregen voorgeschoteld. Als we morgen wakker worden, hopen we tijdens het ontbijt een prachtig uitzicht te hebben op de vulkaan Osorno. Na 16 nachten slapen we eindelijk weer in ons eigen bed.

Het plan is om via het merengebied noordwaarts te reizen, via Santiago en verder naar de Atacama. Maar daarover meer in een volgend blogbericht. Graag tot dan!

p.s. We hebben weer een mooie video gemaakt over de natuurparken in Argentijns Patagonië. Kijk hiervoor op onze site: 4x4nomads.com (video’s – Zuid-Amerika – Argentinië).