Blog 061 Argentinië, van 10-02-2026 tot 24-02-2026
Vooraf
Ons laatste blogbericht ging over onze rit door Chili over de N7, de Carretera Austral. Bij Paso Roballo zijn we de grens weer overgegaan, terug naar Argentinië. In dit blogbericht beschrijven we onze reis langs de grote natuurparken in Patagonië richting Vuurland, het einde van de wereld …..
10-02-2026, Een hel van een rit!
Na de soepele grensovergang bij Paso Roballo rijden we de ripio tot het dorp Lago Posadas. We genieten weer volop van het schitterende landschap, zó totaal anders dan het eveneens schitterende landschap van Chili. In het dorp tanken we en we vertellen de pompbediende dat we over Ruta 41 naar het Parque Nacional Perito Moreno willen rijden, totaal zo’n 75 km. Via Ruta 40 over de doorgaande weg is ook mogelijk, maar dat is een flinke omweg, plus dat we denken dat het via Ruta 41 mooier is. De man geeft nuttige informatie over deze dirtroad. Het is mogelijk met een 4×4, maar als het hard gaat regenen en de weg onbegaanbaar wordt door modder, dan moeten we terug rijden. Door de modder is er een groot risico om van de berg af te glijden, vertelt hij. De route is de eerste 30 km redelijk, maar dan wordt ie slecht. Verder zegt hij dat als we de weg vandaag willen nemen, we nù weg moeten om het park nog met daglicht en in droge omstandigheden te kunnen bereiken. We bedanken de man hartelijk en hij geeft ons zijn telefoonnummer voor het geval we niet verder kunnen. Na het bezoek aan de enige supermercado in het dorp, gaan we op pad.
Het begin van de ripio is inderdaad redelijk tot goed, ook de 29 haarspeldbochten die we moeten nemen. Het uitzicht op het ‘Lago Posadas’ en ‘Lago Pueyrredón’ is schitterend met in de verte besneeuwde bergtoppen. De route gaat door een zeer gevarieerd landschap. We verbazen ons dat binnen enkele kilometers het landschap steeds verandert. Gemiddeld rijden we 15 km/u door rivieren, langs bergen met verschillende kleuren en vormen, langs uitgestrekte weidevelden met koeien en paarden en we zien heel veel guanaco’s, enkele konijnen en zelfs een andesvos. We vinden het allemaal prachtig, ondanks het gehobbel! Totdat de ripio als ripio ophoudt te bestaan. Voor ons zien we overal grote stenen waar we niet anders dan stapvoets en heel voorzichtig de wielen over moeten laten rollen. Het is alsof een bestuurder van een truck hier lukraak stenen en keien heeft gelost. Ons motto ‘de boel heel houden’ wordt op de proef gesteld. Sommige stenen zijn zo groot dat deze een aantal keren de onderkant van de auto raken. We hopen van harte dat we hier geen lekke band krijgen. De Tembo Toy waggelt alle kanten op, piept, kraakt en we horen een harde bonk vanuit de unit klinken. Waarschijnlijk is één van de kastjes opengegaan en de inhoud eruit gerold, maar we doen geen moeite om het te inspecteren. En zo gaat deze helletocht anderhalf uur lang over een afstand van zeker 10 km. Dit vinden we allerminst leuk. Jeroen zit geconcentreerd achter het stuur. “Zo erg hebben we het nog nooit meegemaakt. Het is niet eens een weg te noemen”, zegt hij gefrustreerd. Als we dit geweten hadden, zouden we de andere route hebben genomen. Teruggaan is geen optie, want we zijn al over de helft. We rijden zo geconcentreerd, dat we deze ellende niet eens hebben gefilmd of gefotografeerd.
Na deze lange, lange ‘hel van een weg’ arriveren we op het deel waar we voor zijn gewaarschuwd. Het pad begint hoog op de berg die gelukkig droog is, zodat we niet van de berg afglijden als we dalen. Wel helt de auto behoorlijk naar links. Inmiddels kunnen we wederom genieten van het landschap. En dan stijgen we weer. Er is een afslag naar rechts, maar wij nemen de route rechtdoor, blijkbaar over de top van de berg. Daar aangekomen, zien we het vervolg van de weg niet meer. Ina stapt uit en gaat op onderzoek hoe we verder moeten. De weg kan toch niet zomaar ophouden? Dat is het geval ook niet. Voor ons gaat de weg verder met een extreme daling. We schatten in dat het dalingspercentage minstens 20% is. Vol vertrouwen, met name vertrouwend op wat de 4×4 aankan, rijdt Jeroen verder terwijl Ina filmt. Als ze de auto instapt, vraagt ze aan Jeroen of hij het eng vond. “Welnee”, zegt hij, “wel spectaculair!”Het is inmiddels over 8 uur ’s avonds en nog steeds is het licht. De laatste zonnestralen zorgen voor strijklicht op de bergen en het meer waar we langs rijden en veel flamingo’s zien. Ze zijn helaas te ver voor een foto.Dan komen we eindelijk op Ruta 37 en rijden we naar het kantoor van het Parque Nacional Perito Moreno waar we ons moeten registeren. Een jongeman vertelt ons dat het kantoor is gesloten, dat we op de parkeerplaats kunnen slapen en we ons morgen kunnen melden. We hebben trek in een warme hap, maken het noodbed op en vallen moe van de trip en alle indrukken, doch voldaan in slaap. Een dag om nooit te vergeten. Ondanks het zeer slechte deel van de route een prachtige tour, die we achteraf gezien in geen geval hadden willen missen.
11-02-2026, Nationaal Park Perito Moreno dag 1
Het kantoor van het park opent om 08.00 uur. Voor ons te vroeg om ons te laten registreren, dat doen we na het late ontbijt. Ina vult op de computer persoonsgegevens in op het vijf pagina’s tellende formulier. Daarna laat ze het betalingsbewijs van onze parkpassen zien die een jaar geldig zijn, maar dit park is gratis. De medewerkster geeft uitleg over de hikes en de plaatsen waar wij kunnen overnachten. Vrij staan op een zelf gekozen plek is verboden. Vervolgens ontsmetten we onze schoenen en de wandelstokken. In de middag verhuizen we naar ‘Lago Belgrano’ om daar te overnachten. Eerst parkeren we bij het uitkijkpunt over het meer. De turquoise kleur van het meer steekt prachtig af bij de donkere bergen, de sneeuwtop en halfbewolkte lucht. De foto kan zo doorgaan als een ansichtkaart.
Als we terugwandelen, zien we overal groene struiken met polvormige groeiwijze en gele bloemen. Twee kilometer verderop is de bivakplaats. De Tembo Toy parkeren we met de kop tegen de loeiharde wind. Snel gaan we naar binnen, want het is tijd voor een borrel. We drinken een toepasselijke rode wijn ‘DiamAndes Perlita’ die we nog hebben bewaard van ons bezoek aan het wijndomein in Mendoza. We proosten op de mooie ritten die we al hebben gedaan en die nog gaan komen.
12-02-2026, Nationaal Park Perito Moreno dag 2
Ondanks dat het dak dicht is, voelen we ’s nachts het geschud van de auto door de harde wind. Het weerhoudt ons niet van een goede nachtrust. Het is lekker warm in bed en het ontbijt wordt een brunch. Er ontgaat ons niets wat betreft de Olympische Spelen en zien zowel de hoogte- als dieptepunten van de Nederlandse schaatsers. Het is een waar drama met een lach en veel tranen. Jeroen, die zelf een goede schaatser is en in 1997 op 36 jarige leeftijd de laatste Elfstedentocht heeft uitgereden, volgt alles op het puntje van de bank met koek en zoopie.Het weer is fantastisch: weinig wind, onbewolkt en een aangename temperatuur. We wandelen vijf kilometer van een uitgezette wandeling, want de versleten enkel van Jeroen kan helaas niet meer aan. Toch zien we prachtige uitzichten. Het gebied is afgelegen, ruig, met turquoise meren en pure privacy. We zijn er helemaal alleen met de natuur. Een waar paradijs.
Voldaan keren we terug naar de auto om verder te trekken naar de volgende bivak. Onderweg zien we flamingo’s. Wat zijn ze statig en laten ze sierlijke bewegingen zien. We passeren het kantoor en melden waar we naar toe gaan. Dat is wederom Lago Belgrano, maar nu aan de andere kant van het meer. De zon schijnt vol op de zwarte bergen met grillige punten. We vinden het waanzinnig mooi. Het is borreltijd en met een prachtig uitzicht vanuit de auto genieten we volop en proosten we op weer een mooie dag.
13-02-2026, Nationaal Park Perito Moreno dag 3
Eerst ontbijten en tegelijkertijd schaatsen kijken. Binnen is het behaaglijk en buiten ook. Dus verhuizen we naar buiten om de spannende 10 km schaatsrace van Bergsma tegen de Italiaan Ghiotto te zien. De stoelen staan uit de wind en in de volle zon. We schatten dat de gevoelstemperatuur 16°C is en hebben beiden warempel een wintersportgevoel. De 10 km is spannend. Wat een prestatie van Bergsma. Brons! “Waar is jouw mattie?”, vraagt Ina gekscherend aan Jeroen. Het wordt tijd dat we zelf in de benen komen en we maken een korte wandeling door de magnifieke natuur. Als we terug zijn bij de auto, besluiten we op te breken en naar Lago Burmeister te rijden. Dit is het enige meer van het park dat afwatert in de Atlantische oceaan, alle andere meren wateren af in de Pacific. Tussen de bomen staan we enigszins uit de wind, maar we doen uiteindelijk het dak dicht want dat is veel rustiger. Fijn dat dit kan. Morgen richting El Chaltén.
14-02-2026, Een fantastisch Valentijnskado
Gisteravond hebben we naar ons reisplan gekeken. We waren van plan om helemaal naar Ushuaia in Zuid-Argentinië (Vuurland) te rijden en dan half maart met een ferry van Puerto Natales naar Puerto Yungay te varen. Die boottocht gaat door de Chileense fjorden en het leek ons fantastisch om te varen met uitzicht op besneeuwde bergtoppen, fjorden, gletsjers, dolfijnen en mogelijk walvissen. Bovendien zouden we dan de lange terugtocht noordwaarts door Patagonië kunnen vermijden. Helaas bleek heel maart volledig volgeboekt. De eerstvolgende mogelijkheid zou half april zijn, maar dan zouden we een maand langer in Zuid-Patagonië moeten blijven, in de kou, in de harde wind en de winter op komst. Daar hebben we geen zin in en we legden ons er direct bij neer. Heel jammer, we zullen alles met de auto moeten doen. De volgende ochtend: “Ik heb een verrassing voor je”, zegt Jeroen vrolijk als Ina eindelijk wakker wordt. “Huh? Hoezo?”, zegt ze dromerig. Jeroen heeft een andere veerdienst gezocht en wat blijkt? Er gaat op 21 maart een boot van Puerto Natales naar Puerto Montt die daar 25 maart zal arriveren. “Ik heb twee tickets voor deze boot met een privéhut en ook een raam. Deze cabine is daarom iets duurder en was daardoor waarschijnlijk nog beschikbaar. En dan ook nog met drie maaltijden per dag.” Ina is meteen klaarwakker en zegt: “Wat een fantastisch Valentijnskado!”. We kijken uit naar deze boottocht en we zijn heel blij dat we die slordige 1500 kilometers niet terug hoeven te rijden.
We pakken in en het weer is omgeslagen. Een harde koude wind geselt de auto en de bergen zijn verdwenen in laaghangende bewolking. De Ruta 37 die we volgen om het park te verlaten is in goede staat en in anderhalf uur verteren we de 90 km lange dirtroad. Het is een totaal leeg steppe landschap, met glooiende heuvels en de besneeuwde bergtoppen verdwijnen aan de horizon. De enige bewoners zijn de talloze guanaco’s, kuddes wilde paarden en zwaluwen. We volgen de geasfalteerde RN40 (banden weer op spanning) naar Gobernador Gregores waar we tanken en boodschappen doen. Op de camping Municipal staan we alleen en hebben we na tijden weer eens een warme douche. Ah, wat een heerlijke luxe is dat toch! De huishond verwelkomt ons en strijkt naast onze auto neer. Wat een lieverd.
15-02-2026, El Chaltén, Camping El Paredon
Tijdens ons ontbijt worden we gemaand om te vertrekken, want de uitchecktijd is 10.00 uur en we zijn al een uurtje te laat. Snel pakken we in en 15 minuten later rijden we het dorp uit, richting El Chaltén. De eerste 100 km is over een kaarsrechte geasfalteerde weg en gaat door een eentonige pampa en dus gaat de cruisecontrol erop. Dan volgt een 120 km lange ripio in goede staat met af en toe mindere stukken. We rijden zo’n 60 à 70 km/u en na 2 uur gaat de route weer over in asfalt. Bij Tres Lagos zien we de besneeuwde bergtoppen van El Chaltén en op de dorpscamping vinden we een plekje tussen de koepeltentjes van jongelui. Het waait hard en de komende dagen wordt er regen verwacht. We gaan het zien….
16-02-2026, Toeristendorp El Chaltén
Wakker worden en de regenboog zien. Altijd bijzonder. Het is een komen en gaan van de jongelui die in een tent slapen. Gisteren telden we 19 tentjes en nu 14. Vandaag verkennen we het dorp El Chaltén, recent opgericht in 1985 en bekend als de wandelhoofdstad van Argentinië. Er wonen hier ongeveer 3000 inwoners, maar tijdens het zomerseizoen (november-mei) wordt het overspoeld met toeristen. Dat zien we duidelijk als we door de straat lopen. Bijna elk gebouw is een winkel, restaurant, bar, koffietent, hotel of cabaña. De toeristen komen hier om te hiken in het Los Glaciares National Park. Dat gaan wij ook doen, maar niet vandaag. Morgen wordt er zonniger weer voorspeld en vandaag doen we het rustig aan. Het waait behoorlijk hard en in één van de vele koffiezaken genieten we van een dubbele cortado.
We wandelen terug naar de camping die aan de ‘Río las Vueltas’ ligt en langs een ongeveer 100 meter hoge rotswand stroomt. De rivier is ideaal om in te raften of te kanoën en de granieten rotswand geweldig om te beklimmen. ’s Avonds eten we in een familierestaurant waar oma en zoon in de keuken staan en kleindochter de bediening verzorgt. Er staat ‘guanaco’ op het menu, de viervoeters die in Patagonië veel in het wild voorkomen en we regelmatig bijna onder de auto hadden. Nieuwsgierig als we zijn bestellen we het en genieten we van de lekkere smaak. Ondanks dat we vandaag weinig hebben gedaan, rollen we enigszins moe het bed in.
17-02-2026, Wandelen naar Cerro Fitz Roy
We boffen met het weer, want de regen is gestopt en het is halfbewolkt, 11 °C en een wind van slechts 4 Bft. Prima wandelweer dus. We lopen naar het Laguna Capri dat een mooi uitzicht geeft op de iconische Cerro Fitz Roy. Deze klomp graniet is ruim 3400m hoog. De wandeling is 4,2 km lang en stijgt zo’n 400 m. Regelmatig hebben we een mooi uitzicht op de vallei. Na twee uur lopen zien we de Fitz Roy tussen de bomen schitteren in de zon. We komen bij het Laguna Capri en gaan daar zitten genieten van het uitzicht. We zijn beiden echte bergliefhebbers en deze scoort hoog op ons top-10 lijstje. De afdaling gaat zoals altijd veel vlotter en Jeroens enkel speelt aan het eind van de ruim 8 km lange wandeling flink op. Maar gehaald en zeer de moeite waard!
18-02-2026, Boottocht op Lago Desierto
Wat een mooie dag wordt het vandaag. Het weer is ons goed gezind wat voor ons heel fijn is, want we rijden over een 35 km lange en slechte ripio naar Laguna del Desierto. De vallei is prachtig en we zien de Cerro Fitz Roy nu vanuit een ander perspectief. Bij het eindpunt kopen we een duur kaartje om met een boot het meer op te varen. Het uitzicht op vier verschillende gletsjers, onder anderen Glaciar Huemul en Glaciar Vespignani, is groots! Tegelijkertijd zien we goed hoe ver de gletsjers zijn teruggetrokken en dat is een verdrietig gezicht. Na de boottocht gaan we dezelfde weg terug richting El Chaltén over de gravelroad vol met keien en kuilen. We doen dan ook anderhalf uur over de 35 km. Wederom hebben we genoten van deze relaxte dagtocht.
19-02-2026, Best warm bij Lago Argentino
Met de Fitz Roy geheel in de wolken verlaten we El Chaltén en een halfbewolkte lucht is in ons vizier. Vandaag rijden we naar El Calafate, 215 km over asfalt. Onderweg zien we een jonge vrouw van hooguit 25 jaar een lege fles omhoog houden. Ze is duidelijk verlegen om water. Ze zijn met zijn tweeën, zijn afkomstig uit Colombia, schuilen in een bushokje voor de harde wind en zijn met de fiets op weg naar El Calafate. Heel moedig en we vragen ons af hoe zij het gaan redden om op de plaats van bestemming te komen door de platte pampas waar de wind vrij spel heeft. Ina vult twee flessen van anderhalf liter en geeft een pak koekjes mee. “Mucho gracias!”, zegt ze dankbaar en Ina wenst hen sterkte. In El Calafate tanken we en doen we een paar boodschappen. Het centrum is groter dan El Chaltén, ook hier zijn veel toeristen, restaurants, hotels, cabañas en de sfeer is ongedwongen en gezellig. Daarna rijden we verder en vinden we een bivak bij Río Centinela die uitkomt in Lago Argentino. We zijn dichtbij de ingang van het Parque Nacional Los Glaciares die dagelijks is geopend van 08.00 tot 18.00 uur. Een bivak maken in het park is verboden. De zon schijnt volop en we vinden het zelfs warm, ondanks de harde wind die overal in Patagonië onophoudelijk zijn gang gaat. De Toy parkeren we weer met de neus in de wind. Morgen wacht ons een nieuwe dag met verrassingen in het Nationale Park.
20-02-2026, Glacier ‘Perito Moreno‘
We breken onze leuke bivakplaats op en rijden naar ‘Parque Provincial Peninsula de Magellanes’ waar de gletsjer ‘Perito Moreno’ zich bevindt. In Argentinië zijn er wel vier plaatsen met deze naam: het stadje aan Ruta 40; het nationale park (Parque Nacional Perito Moreno) dat wij een week geleden hebben bezocht; de berg Perito Moreno en de gletsjer Perito Moreno die onder de gelijknamige berg ligt. Om het de reiziger ‘gemakkelijk’ te maken, liggen deze Perito’s ver van elkaar, behalve de berg en de gletsjer.
Aangekomen bij de entree tonen we onze jaarpas die geldig is voor alle nationale parken in Argentinië en rijden we door naar de parkeerplaats. In dit park is alles georganiseerd. We worden naar een parkeerplek gedirigeerd, een busje brengt ons naar de wandelpaden en uitzichtpunten. Alles rolstoeltoegankelijk. Wie verwacht dat je vrij door de bergen kunt struinen, komt bedrogen uit. Maar het uitzicht op de dichtbij gelegen gletsjer is ongelooflijk! Ruim 4 kilometer breed, 70 meter hoog en 10 kilometer lang. Door de zware bewolking vallen de kleuren wat weg, maar het blauw in het ijs is goed te zien, evenals de omringende toppen. We vinden het heel bijzonder dat de gletsjers hier zo laag zijn, want we bevinden ons op slechts 200 m hoogte. In de Alpen moet je naar 3000 m klimmen om dichtbij een gletsjer te komen. We zitten rustig te kijken naar de boten die tussen de ijsbergen door laveren. We zien kayakkers die stipjes zijn tegen de verticale ijswanden. We horen regelmatig het zware gedonder van vallend ijs. Kortom, ondanks het karakter van massatoerisme een must-see.
Na het bezoek aan Glaciar Perito Moreno stappen we weer in de auto en rijden richting Lago Roca. Dit is één van de vele zijarmen van het grote meer Lago Argentino. Het landschap is betoverend en we gaan staan op een free camping met een vrij uitzicht op de vallei en bergen en in de verte zien we een glimp van de Perito Moreno-gletsjer. Er is weinig wind met een zonnetje en daar profiteren we van door de stoelen te pakken. We zitten nog lang lekker buiten.
21-02-2026, Bijna alleen op de wereld bij Lago Roca
Al vroeg schijnt de zon op het tentdoek en we voelen de warmte. Ina rolt uit bed en pakt de camera. Ze wil het ochtendlicht vangen en schiet mooie plaatjes van de bergen om ons heen. In de loop van de ochtend komt er steeds meer zon en uiteindelijk wandelen we in T-shirt langs het Lago Roca. We zijn hier bijna alleen, het is stil en af en toe horen we in de verte het dreigende rommelen van de Perito Moreno gletsjer.
Tegen de avond pakken we de boel in en rijden de 30 km ripio terug om naar Puerto Bandera te gaan. Dat is de haven van waar we morgenochtend om 8.30 uur vertrekken voor een boottour langs 3 gletsjers. Het contrast tussen de betonnen parkeerplaats en de paradijselijke kampeerplek waar we net vandaan komen kan niet groter zijn. Het waait stevig, dus slapen we in het noodbed met het dak dicht.
22-02-2026, Gave boottocht langs 3 gletsjers
De zon schijnt op het tentdoek. Na een blik op de buitenwereld belooft het een mooie dag te worden, zoals de meteo het ook heeft voorspeld. Niet geheel onbelangrijk, want we gaan weer varen met de boot naar wel liefst drie gletsjers. Deze boottocht wordt ook genoemd ‘Todo Glaciares’. Onze vrienden Senno en Marjanne die gisteren vanuit Chili in El Calafate zijn gearriveerd, hebben besloten om niet mee te gaan. De rit was inspannend en ze zouden heel vroeg moeten opstaan. Dat is nou niet bepaald wat je graag doet tijdens je vakantie. Wel jammer, want dat zou heel gezellig zijn geweest. We pakken de rugzakken in, drinken ondertussen een kopje thee terwijl we de eerste vier auto’s zien arriveren bij de haven. Ina gaat naar buiten om de zonnebrillen uit de auto te pakken. En wie ziet ze daar lachend aan komen lopen? Senno en Marjanne! Nee maar! Wat een surprise! We omhelzen elkaar terwijl Ina haar verbazing van de verrassende ontmoeting aan het verwerken is. Jeroen hoort ons, opent de deur en is net zo blij verrast. Onze lieve vrienden hebben een geintje met ons uitgehaald, want ze hadden direct dezelfde bootreis geboekt toen ze van onze voorgenomen tour hoorden. Senno levert meteen de ‘boodschappen’ af, want Jeroen had hem gevraagd wat kleine auto-onderdelen en een actioncamera vanuit Nederland mee te nemen. Daar zijn we super blij mee en nogmaals hartelijk dank Senno en Marjanne!
Vrolijk gaan we met z’n vieren aan boord en kletsen honderduit. Al gauw arriveren we bij de eerste gletsjer, de Glaciar Spegazzini. Enorm indrukwekkend hoe de 60 meter ijswand het meer instroomt. De zon belicht de omliggende bergen mooi en we genieten volop. Daarna gaan we even aan wal om een pioniershuisje te bekijken en krijgen we achtergrondinformatie over de ontstaansgeschiedenis van dit park, het Argentijnse Parque Nacional Los Glaciares. De tour wordt vervolgd naar Glaciar Upsala, nu nog één van de grootste gletsjers in Zuid-Amerika. De Upsala-gletsjer trekt zich echter in hoog tempo terug, met een verlies van ongeveer 14 meter per jaar en wordt beschouwd als een “stervende” reus die niet meer aangroeit. Door deze snelle afkalving door klimaatverandering is de gletsjertong kilometers teruggetrokken en is het gebied vol ijsbergen, waardoor onze boot de gletsjer niet dicht mag naderen. Van grote afstand zien we de stervende reus.
De derde gletsjer die op het programma staat is de Glaciar Perito Moreno. Deze hebben we 2 dagen geleden al van boven af gezien en nu dus vanaf het waterniveau. Dat geeft een heel andere beleving en we zijn geïmponeerd door de enormiteit van de ijsmassa. Als kers op de taart zien we de ineenstorting van een enorm groot blok ijs in het water. Het gevaarte keert zich om in het water en donkerblauw ijs komt tevoorschijn. Spectaculair! Na 17.00 uur komen we weer aan bij het haventje, voldaan en rozig van een lange dag op het water. Senno en Marjanne gaan naar hun hotel bij El Calafate en wij maken een bivak aan de rivier. Wàt een dag!
23-02-2026, Op straat slapen in El Calafate
In de ochtend is het regenachtig en later steekt de wind op. Wat een mazzel hebben we gisteren gehad met het weer tijdens de boottrip. Vandaag is een rustdag waarbij we wat huishoudelijke taken verrichten. Ina bakt onder andere het vlees uit de vriezer zodat het de Chileense grens over mag. Jeroen installeert de nieuwe actioncamera, maar om het goed te laten functioneren is contact met de helpdesk nodig. Laat in de middag verlaten we de bivakplek aan de rivier en rijden we naar het gezellig drukke El Calafate voor wat boodschappen ter voorbereiding op de dagen in Natuurpark Torres del Paine in Chili. Daar is namelijk niets te koop en datgene wat je meeneemt moet worden goedgekeurd bij de grens.
Na de boodschappen drinken we een kopje koffie en Ina ziet in de vitrine een onaangesneden chocoladetaart. “Is dat echte chocola, of is het Dulce de Leche?” vraagt ze aan de medewerker. Nee, het is echte chocola wordt haar verzekerd en dus bestelt ze een stukje. Als het taartstuk wordt gebracht, roept Jeroen uit: “Mama Mia!” Wàt een groot stuk! Ina glundert en begint meteen te eten. Hééérlijk! Met z’n tweeën krijgen we het wel op, maar we gaan uit eten met Senno en Marjanne en we zitten al aardig vol. Iets lichts bestellen dan maar. Het is weer erg gezellig met onze vrienden, de avond vliegt om en het is al na elven als we een plekje gaan zoeken voor de nacht. In een zijstraat staan we uit de wind en we vallen snel in slaap. Morgen weer naar Chili om het Nationaal Park Torres del Paine te bezoeken. Daarna reizen we door naar het einde van de wereld (!), maar daarover meer in een volgend blogbericht. Graag tot dan!
4x4NOMADS 