Blogbericht 060, Chili deel 1, van 31-01-2026 tot 10-02-2026
Vooraf
Na wekenlang de beroemde Ruta 40 in Argentinië te hebben gevolgd, gaan we nu een andere fameuze route volgen, namelijk de Ruta 7, oftewel de Carretera Austral in Chili. Hiermee slaan we 2 vliegen in één klap, want de Ruta 40 gaat 800 km lang door saaie pampa, terwijl aan de andere kant van de Andes de Ruta 7 de meest fantastische landschappen ontsluit.
31-01-2626, Bienvenido a Chile
Nadat we in het Argentijnse dorp Trevelín de twee tanks hebben volgetankt met goedkope benzine, rijden we richting Chili. We passeren ‘Campo de Tulipanes’ waar je prachtige plaatjes kunt schieten van allerlei gekleurde tulpen met bergen op de achtergrond. Alleen zijn wij twee maanden te laat, de tulpen zijn geoogst, dus rijden wij door. We raken onder de indruk van de bergen in ‘Parque Nacional Los Alerces’. Werkelijk prachtig! We rijden over een brug met onder ons de snelstromende Futaleufú rivier, maken een bocht naar links en staan voor de Argentijnse grens. Daar worden onze paspoorten en de TIP afgestempeld en Jeroen verwijdert de Argentijnse vlag van de Tembo Toy. Vervolgens rijden we naar de Chileense grens waar wederom een paspoortcontrole is en de auto een TIP krijgt voor 3 maanden. Dan volgt de SAG-controle. Twee mannen stappen de cabine in, openen twee kasten en de koelkast en constateren dat we geen vers fruit, groente en zuivel hebben. Deze procedure gaat heel gemoedelijk en met een glimlach. “Veel plezier in Chili. Buen viaje.” En dan rijden we in Chili. Meteen valt ons op dat het ontzettend groen is in tegenstelling tot Argentinië. We vinden dat het veel weg heeft van de Alpen. In het dorp Futaleufú zijn alle huizen van hout gebouwd. We pinnen Chileense pesos, doen wat boodschappen, drinken koffie, nemen er iets lekkers bij en zijn een vermogen kwijt. Veel toeristen komen hier om te kanoën of te raften en dus zijn er legio boekingskantoren.
Daarna rijden we door over Ruta 231 en langs verschillende meren. De rit is kort, want de zon zorgt voor een graadje of 26, het is onbewolkt en we besluiten om hiervan te profiteren en rijden naar camping ‘Tierra Austral’. De eigenaar woont op een schitterend stuk land gelegen aan ‘Lago Lonconao’ en met uitzicht op de bergen. De resterende middag genieten we van de rust en de natuur. Morgen rijden we weer verder.
Algemene weetjes: Chili, officieel genaamd ‘República de Chile’ telt bijna 20 miljoen inwoners. Het land ligt aan de Grote Oceaan, in het oosten ligt het reusachtige Andesgebergte en aan de noordgrens ligt de Atacama, één van de droogste woestijnen ter wereld. Chili is ongeveer 4500 kilometer lang, ongeveer 180 kilometer breed en 21 keer zo groot als Nederland. Door zijn enorme lengte heeft het land wel negen klimaatzones en daardoor een grote verscheidenheid aan vegetaties. Als je door Chili reist, kun je, afhankelijk van waar je bent, het hele jaar zowel zomer- als winterkleding aantrekken. Wij zijn voorbereid op alle weersomstandigheden en behalve kleding heeft Ina ook nog eens een kruik meegenomen.
01-02-2026, Rivieren, meren en een zeearm
Wat hebben we vandaag veel water gezien. Nee, geen regenwater, wel meren, rivieren en een zeearm. We ontbijten in een zonnetje en pakken op ons gemak in. Jeroen wordt hier voor de tweede keer gestoken door een wesp. Gelukkig werkt het vacuümpompje goed en is Jeroen niet allergisch, maar het blijft vervelend. Vanaf het meer Lago Lonconao rijden we via een schitterende route langs Río Futaleufú, Lago Yelcho, Río Frío, Río Palena, Lago Risopatron naar het dorp Puyuhuapi dat aan een zeearm ligt van de Zuidelijke Stille Oceaan. De reis gaat over de W905 en Ruta 235 (beiden ripio) en daarna over Ruta 7 (asfalt), de bekende Carretera Austral. Bij de brug over Río Futaleufú zien we het water snel stromen, perfect voor kajakken en raften. Toevallig zien we watersporters varen en maken we foto’s en nemen we video’s op. We vinden dit spectaculair om te zien en Jeroen meldt dat wij ook nog eens gaan raften. Ina kijkt daarbij bedenkelijk.
Onderweg zien we bergen van maximaal 2500 meter hoog met besneeuwde toppen. Er zijn zelfs gletsjers te zien. Als we langs het uitgestorven gehucht Villa Santa Lucía-Ciudadela rijden, hebben we zin in koffie. We nemen buiten plaats en genieten van de koffie met uitzicht op een berg met een besneeuwde top. We nemen er iets lekkers bij onder het mom van ‘vergelijkend warenonderzoek van gebakjes in Chili’. De route blijft beeldschoon en het is volop genieten, maar een mooie bivakplaats vinden is lastig. Tegen het eind van de dag neemt de bewolking toe en tegen half zes vinden we een overnachtingsplek in het dorp Puyuhuapi aan de zeearm op Camping Rio Mar. Het is niet veel soeps, maar we hebben ons eigen huisje bij ons. ’s Nachts gaat het regenen en ook voor de komende dagen wordt er slecht weer verwacht. We mogen niet mopperen, want de laatste 3 maanden hebben we vooral heel veel zon gezien.
02-02-2026, Slapen aan Río Simpson in Regio Aysén
Het heeft in de nacht zacht doorgeregend en ook ’s ochtends is het druilerig. Het voelt fris en na lange tijd trekken we een lange broek en sokken aan. We vertrekken na de boodschappen en zijn benieuwd of we nog wat van de omgeving gaan zien, want het zit potdicht. We rijden langs meren en rivieren en missen de toppen van de bergen door de laaghangende bewolking. Toch valt er genoeg te genieten. Het wegdek is wisselend ripio en asfalt en bij Parque Cuesta Queulat stijgen we flink via talloze haarspeldbochten. De ripio is slecht en glibberig, vooral in de steile en krappe bochten en dus zet Jeroen de Toy in lage gearing. Dat rijdt veel comfortabeler. We hebben zin in koffie, maar in de kleine dorpen die we tegenkomen is niets te vinden. Bij Laguna de las Torres zetten we dus zelf maar onze koffie in de percolator en die smaakt ons best! Na 200 km en ruim 4 uur rijden vinden we het best en zoeken een plek aan een rivier. Elke mogelijke afslag is privé, en dus komen we op de zeer kleine en eenvoudige ‘Camping El Patagón’ aan de ‘Rio Simpson’ terecht waar plots de zon verschijnt. Prima plekje (we zijn de enige gasten samen met de huiskat) en Jeroen verheugt zich erop om morgen te gaan vissen.
03-02-2026, 3 maal is scheepsrecht
Het is hier aangenaam toeven: half bewolkt, rond 20 °C, weinig wind, bijna geen insecten. “Wat eten we vandaag?” vraagt Ina. “Forel”, antwoordt Jeroen vol zelfvertrouwen. Vandaag is het een ‘klusjesdag’. Ina doet wat was en maakt de toilet/doucheruimte schoon, terwijl Jeroen het droogtoilet een grote beurt geeft. Na de welverdiende koffie gaat Ina verder met het maken en installeren van het vliegengordijn. Alles moet met de hand genaaid en dat kost zeeën van tijd.
Intussen maakt Jeroen zijn hengel in orde en gaat alvast even wat proberen. Hij loopt tot z’n knieën de rivier in en werpt z’n kunstaas onder de bomen en tussen wat boomstronken. Na zo’n 10 minuten heeft hij beet, een flinke regenboogforel. Jeroen haalt de vis binnen, maar heeft geen schepnet. De vis heeft dat blijkbaar in de gaten, want begint uit het water te springen en worstelt zich los van de haak. Vis weg! Potverdorie! Opnieuw proberen, want het gekozen kunstaas spreekt aan, dat is wel duidelijk. Al snel heeft Jeroen weer een regenboogforel aan de haak en deze is veel kleiner. Jeroen kan deze netjes onthaken en zet hem weer terug. Hierna krijgt hij geen beet meer en wil ermee ophouden, want hij heeft het intussen een beetje koud gekregen. Op dat moment komt Ina even kijken met de camera in de hand en roept: “Gooi nog eens in, dan ga ik filmen”. Jeroen zoekt nog een ander plekje en werpt weer uit. Pats! Beet! Dit is weer een flinke en Ina krijgt in de gaten dat er wat aan de hand is. Jeroen haalt een prachtige bruine zalmforel (Salmo trutta fario) binnen en deze gaan we vanavond opeten met een glaasje Argentijnse witte wijn uit Cafayate.
04-02-2026, Bivak aan de Río Murta
We slapen lang, mede door het geluid van de snelstromende rivier. Maar we moeten ook nog uitbuiken van de grote forel van gisteravond. We slaan het ontbijt dus maar over en rijden eerst naar Coyhaique voor boodschappen en tanken (€ 1,25/L). Om ons heen zien we steeds meer bergtoppen met sneeuw, ook wordt het kouder. We vinden het wat minder op Europa gaan lijken, alhoewel de vegetatie ons bekend voorkomt: naaldbomen, beuken, buxus, lupine en velden met margrieten en boterbloemen. Ina heeft weer een mooi koffietentje gevonden en bij ‘Cafetaria Nómades Cerro Castillo’ nuttigen we superlekkere en superdure taart, terwijl de uitbater de houtkachel aanmaakt. Ina vraagt of we over ongeveer 6 weken bij hun kunnen overnachten als we van Vuurland weer noordwaarts door Chili gaan rijden. Ze willen dat te zijner tijd bekijken, want misschien zijn ze dan al gesloten in verband met de vroege winters in dit gebied. Winter is hier trouwens alom aanwezig, gezien de markeringspalen langs de weg in geval van sneeuw, de borden met aanwijzingen naar skigebieden en de hagelbui/natte sneeuw die we onderweg op ons dak kregen.
Het asfalt is op en we rijden uren over een zeer hobbelige ripio door een vallei met turquoise smeltwater en hoge puntige bergen. Kortom prachtig, maar ook vermoeiend. Aan de Rio Murta vinden we een mooie bivakplek en Jeroen kan het niet laten om even z’n hengel uit te werpen. De ambiance tussen de besneeuwde bergtoppen is magisch!
05-02-2026, Bivak bij Bahía Explorades
Voor de eerstvolgende vier dagen hebben we een planning gemaakt. Normaliter doen we dat niet, maar soms is het verstandig of noodzakelijk om dat toch te doen. Enige dagen geleden liet een Chileen ons een video zien van gletsjers die je kunt bezoeken per boot. We waren zeer onder de indruk van de beelden, dus hebben we besloten om het met eigen ogen te zien. Hiervoor rijden we eerst naar het dorp Puerto Río Tranquilo om een reservering te maken bij een touroperator. In het dorp aangekomen, zien we veel restaurants, touroperators en heel veel toeristen. In de hoofdstraat zijn alle parkeerplaatsen bezet en parkeren wij noodgedwongen in de berm. Na enig zoeken vinden we een aanbieder waar we voor morgen een boottocht kunnen reserveren. We kunnen kiezen uit twee soorten tours: een halve dagtour met een snelle boot in busopstelling, of een dagtour met ontbijt, lunch en zitjes met tafeltjes. De man laat van de dagtour een video zien met een boot vol toeristen die veel plezier met elkaar maken. Voor één keer hebben we wel zin in de toeristengekte en boeken we het tweede pakket. Tegelijk reserveren we een boottour voor zondag naar ‘Cuevas de Mármol’, de marmergrotten.
Het is tijd voor een bakkie en we bestellen een cortado doble. Vervolgens rijden we 90 km over wederom een slechte ripio (de X-728) naar het haventje ‘Bahía Exploradores’ vanwaar morgen de boot vertrekt. Het is een prachtige en gevarieerde rit langs meren, verschillende rivieren en uitzicht op bergen met gletsjers. We genieten er volop van. Na ruim drie uur bereiken we het haventje dat eigenlijk niet meer is dan een aanlegsteiger. Het waait hard. De Tembo Toy parkeren we op de parkeerplaats, we maken het noodbed gereed en houden het hefdak dicht. Op deze manier kunnen we zonder lawaai van het wapperende tentdoek vannacht ongestoord slapen.
06-02-2026, Gletsjer San Rafael
De wekker gaat en meteen checken we het weer buiten: Ai, zwaar bewolkt met laag hangende wolken. Alles is grijs, minstens 50 tinten grijs. We zoeken de juiste boot en dan verzamelen we ons rond de kapitein die onze namen (onverstaanbaar) afroept. De groep telt 18 personen en de bescheiden boot heeft nog 2 plaatsen vrij. Met 40 km/u varen we over het fjord, ondertussen ons ontbijt nuttigend (tosti hamkaas met oploskoffie). Langzamerhand wordt het lichter en na ruim een uur varen we tussen de blauwe ijsschotsen. De kapitein legt de boot stil en dirigeert ons naar het dek en zegt: “Heel stil zijn, want er ligt daar een zeeluipaard!” Een reus van een beest maakt knorrende en grommende geluiden en we vinden het magisch. De ijsblauwe gletsjer ligt in de verte op ons te wachten en we varen er naar toe, daarbij regelmatig botsend tegen brokken ijs. Het is hoegenaamd windstil, droog en een waterig zonnetje komt tevoorschijn. De gletsjer laat constant van zich horen: het rommelt, het kraakt, het knalt en laat met donderend geweld grote brokken ijs het water in vallen. Fantastisch en spectaculair!
In totaal liggen er 6 boten op grote afstand van elkaar voor de enorm brede gletsjer en het toerisme vinden we aangenaam kleinschalig. De gletsjer mondt uit in de zee, maar door de grote hoeveelheid smeltwater bestaat de gehele baai uit zoet water. De kok vist een groot brok ijs uit het water, hakt daar ijsblokjes van en presenteert een borrel ‘on the rocks’. Dit ijs is ongeveer 300 jaar oud! Wij kiezen voor de Baileys met ijs en genieten met het drankje in de hand van het ongelooflijke schouwspel en de opduikende zeeluipaarden.
Na anderhalf uur varen we terug en krijgen een lunch, zalm met rijst. Het is een heerlijke tour, zeer de moeite waard. Eenmaal weer bij de auto besluiten we een bivak aan Río Norte te zoeken en na een uurtje rijden vinden we een mooie plek. We worden echter meteen aangevallen door hordes muggen die hongerig zijn. Snel insmeren met deet dus en vlak langs de snelstromende rivier zijn er minder muggen. Dus zetten we daar de stoelen neer en genieten van de laatste zonnestralen.
07-02-2026, Bivak aan Río Norte
Vandaag blijven we nog op dit mooie plekje aan de Rio Norte. Jeroen vist nog wat, maar zonder resultaat. Hij geniet er evenwel van, want hij realiseert zich dat hij zich bevindt op een wereldplek. Morgenochtend om 9 uur hebben we de tour naar de marmergrot, Capillas de Mármol. Daarom gaan we voor de overnachting in het dorp Puerto Río Tranquilo staan. Het is namelijk vanaf hier nog minstens een uur rijden over de ripio. Intussen is het prachtig weer geworden en warm, wel 20 °C. Rond 17.00 uur vertrekken we en onderweg zien we de pieken met sneeuw en gletsjers zonder bewolking. We gaan in het dorp op de parkeerplaats staan, tegenover het boekingskantoor, lekker makkelijk. We pakken de stoelen en zitten in de namiddagzon heerlijk aan de oever van het Lago General Carrera.
08-02-2026, Tour Capillas de Mármol
Het was een onrustige nacht op de parkeerplaats: veel verkeer en lawaaierige jongelui tot ver in de nacht. De wekker is echter onverbiddelijk, we moeten eruit want onze bootexcursie start om 8.45 uur. De groep is klein, 9 personen en dan nog de gids en de kapitein. We krijgen een zwemvest aan en scheuren in volle vaart weg over ‘Lago General Carrera’. We duiken diep weg in onze donsjacks, want het is koud in de open boot! Evenwel boffen we met het weer, want de zon komt af en toe door de wolken en de verwachte regen komt pas vanmiddag.
De marmergrotten die we bezoeken zijn in feite door erosie uitgesleten openingen op de waterlijn van het meer die gedurende meer dan 6000 jaar zijn gevormd. Het marmer is overwegend geelgrijs van kleur met af en toe stukken wit marmer. De vele openingen zijn soms voldoende groot en hoog genoeg om in te kunnen varen en dat is wel indrukwekkend. Eén van de grotten is wel 40 meter lang. Het zonlicht speelt met de marmerwanden in het groenblauwe heldere water. Prachtig hoor! Als laatste bezoeken we de ‘Catedral de Capilla’, een vrijstaande rots en we varen er een rondje om heen. Wederom maken we veel te veel foto’s en video’s, dus dat wordt weer uitzoeken en selecteren geblazen.
Op een gegeven moment ziet Jeroen een grote roofvogel overvliegen en dat is volgens de gids een baby-condor. Hij scheert langs de 300 meter hoge marmerwand. Het is de bergwand waar de nesten zijn. De condor is slechts een paar maanden geleden geboren en is nu al een flinke jongen. Na ruim 2 uur vaart de kapitein terug naar Puerto Río Tranquilo en zijn wij voldaan. We besluiten vandaag nog een stukje te gaan rijden richting de grens met Argentinië. We moeten voor de grensovergang van de Chileense politie online (in het Spaans) een formulier invullen dat een soort vrijwaringsbewijs is om het land te mogen verlaten, de zogenaamde ‘salvoconducto’. Je moet dat formeel 5 dagen vóór de datum van de grensovergang indienen. Daar zijn we al te laat voor en we versturen het formulier toch, op hoop van zegen…. Tot onze opluchting krijgen we vrij snel een email dat alles oké is. Overmorgen steken we de grens over via Paso Roballo.
In de middag verlaten we het dorp Puerto Río Tranquilo, rijden over de Carretera Austral langs het Lago General Carrera en verbazen ons over de schitterende uitzichten. De verrassing is groot, want we rijden over een zeer goede ripio. Perfecto! Het kan dus wèl, zeggen we tegen elkaar. Er is zelfs een deel met asfalt. Vervolgens verlaten we de Carretera Austral en rijden de ‘leegte’ in naar het ‘Parque Nacional Patagón’. Een schitterend landschap ontvouwt zich voor ons, met kuddes wilde guanaco’s en een bord dat vermeldt dat we de habitat van de puma binnentreden. Toe maar! Het is lastig om hier een bivakplek te vinden: in de bergen is het te steil, in de valleien met rivieren en moerassen te nat. Bij camping Casa de Piedra mogen we op de parkeerplaats staan. We kunnen niet terecht op het kampeerterrein zelf, want deze is alleen toegankelijk via een loopbrug. We staan aan de rivier met bergen om ons heen. Ah, weer een wereldplek!
09-02-2026, Rustdag in Nationaal Park Patagón
We zijn in het Parque Nacional Patagón in Chili. Vannacht waaide het behoorlijk waardoor we vanwege het lawaai van het klapperende tentdoek geen oog dicht konden doen. Gauw het noodbed opgemaakt, het dak dicht gedaan en daarna heerlijk uitgeslapen. Als we eind van de ochtend de zon volop zien schijnen, lopen we naar buiten. De temperatuur is aangenaam. Naast ons staat een 4×4 uit Colombia en we maken kennis met Paula en Juan. Nieuwsgierig als we zijn nemen we een kijkje in elkaars auto. We zijn onder de indruk hoe zij zelf de cabine hebben gebouwd. De auto is kleiner dan die van ons, alles zit er in wat wij ook hebben, sfeervol ingericht en we complimenteren hen met het behaalde resultaat.
Morgen rijden we naar Argentinië. Ina bakt alle verse groente en vlees, want vers mag het de grens niet over. Jeroen probeert erachter te komen waarom de dieselkachel in de cabine niet werkt. Hij heeft contact met onze bouwer Pier. Vandaag wordt het probleem niet opgelost, hopelijk later wel. Gelukkig hebben we voldoende warme kleren bij ons en een kruik, waardoor het ’s avonds toch aangenaam is. Voor de nacht hebben we voldoende dekens en zullen we het niet koud krijgen. Als het bedtijd is, laten we weer het dak zakken in verband met de wind. De wind is bij vlagen hard. Hoe meer we naar het zuiden rijden, hoe harder de wind gaat waaien. We gaan het beleven.
10-02-2026, Oversteek terug naar Argentinië
Wakker worden, gordijnen openen en wat zien we op de berg? Sneeuw! Altijd is het onvoorspelbaar hoe het weer in de bergen is. Gisteren zonnig en vandaag koud en zwaarbewolkt. Als we naar de grenspost Paso Roballo van Chili rijden, zien we hoge besneeuwde bergtoppen met gletsjers. Een prachtig gezicht, vooral omdat af en toe de zon op de toppen schijnt. De procedure bij de grens gaat voorspoedig. Online hebben we de ‘salvoconducto’ ingevuld, een document dat toestemming geeft om Chili te kunnen verlaten als er geen openstaande juridische belemmeringen zijn. Dus mocht je bijvoorbeeld een openstaande verkeersboete hebben, dan mag je de grens niet over. Bij ons is alles ok en we rijden over een lang en prachtig deel ‘niemandsland’ door naar de Argentijnse grenspost. Hier gaat de procedure handmatig. In een groot boek worden onze persoonsgegevens opgeschreven en krijgt de Toyota voor maximaal drie maanden een TIP (Temporary Import Permit). De beambte controleert in de auto of we verse etenswaren hebben. Die hebben we niet, hij opent de poort en hij wenst ons een goede reis in Argentinië.
Het contrast tussen de twee landen is meteen weer verrassend. In Chili is het heel groen in tegenstelling tot Argentinië waar de kale bergen bestaan uit verschillende kleuren en vormen. Het lijkt in de verste verte niet op Europa of een ander werelddeel dat we hebben bezocht. Ons plan is om naar het uiterste zuiden van Argentinië te rijden, tot en met Ushuaia op Vuurland. Deze route wordt met gevoel voor drama genoemd: ‘Ruta del Fin del Mundo!’
Daarover meer in een volgend blogbericht. Graag tot dan! Foto’s en een video van deze tocht hebben we geplaatst op ons weblog 4x4nomads.com.
4x4NOMADS 